,

شرحال روانپزشکی (فوبیای اجتماعی): کارمند اداره پست

کارمند اداره پست

اندی مرد ۲۵ ساله و مجردی است که با برادر و مادر خود زندگی می کند. او در اداره پست وظیفه جدا کردن بسته های پستی را بر عهده دارد؛ وی از زمانی که پس از دو سال دانشکده را ترک کرد، به همین کار مشغول بوده است. او به یک درمانگاه اختلالات اضطرابی مراجعه کرده که آگهی آن را در روزنامه دیده بود؛ در آن آگهی ذکر شده بود که اگر در مطالعه ی تحقیقاتی اختلالات اضطرابی شرکت کند، درمان وی رایگان خواهد بود. شکایت اصلی اندی عصبی بودن می باشد.

 او می گوید که در حال حاضر انگیزه پیدا کرده و می خواهد که به زندگی طبیعی بازگردد و به دانشکده برود. اندی در دوران نوجوانی و بزرگسالی خود، هیچ دوست صمیمی نداشته و معمولا ترجیح می دهد که تنها باشد. هنگامی که وارد دانشکده شد، دوستان صمیمی زیادی پیدا کرد اما هنگامی که با افراد ناآشنا یا هم کلاس هایش و حتی دوستانش صحبت می کند، بیش از حد دستپاچه و عصبی می شود.

در چنین مواقعی احساس عصبی بودن به او دست می دهد و صورت او چنان سفت و خشک می شود که به زحمت صحبت می کند. او صدای وزوز در سر خود احساس می کند، احساس می کند که از بدن خود خارج می شود، گر می گیرد و عرق می کند. این حملات پانیک{ اصطلاحی که خود او به کار برد }، ناگهانی و در عرض چند ثانیه رخ می دهند؛ آن هم فقط در مواقعی که با دیگران سر و کار دارد. هنگامی که یکی از هم کلاس ها با او صحبت می کند، او گاهی صحبت وی را نمی تواند بشنود زیرا به شدت عصبی است. در خارج از کلاس نیز، اندی دچار ناراحتی پیشرونده در موقعیت های اجتماعی شد. “فکر می کنم از گفتن چیزی نامربوط و یا انجام کاری احمقانه ترس دارم” او به تدریج از رفتن به مهمانی و یا شرکت در فعالیت های اجتماعی (مثل مسابقات بولینگ) کناره گیری کرد. سرانجام به طور کامل دانشکده را ترک کرد.اندی می گوید که علت انتخاب کردن شغلی در اداره پست، سر و کار نداشتن با دیگران است.

 هنگامی که از او سوال می شود که چه چیز دیگری باعث بروز اضطراب در وی می گردد، اظهار می دارد که سعی  می کند از استفاده از توالت های عمومی پرهیز کند و به دستشویی عمومی می رود که لامپ کم نوری داردو افراد کمی در آنجا هستند و هنگامی که از یک کابین خصوصی محفوظ استفاده می کند، احساس بهتری به او دست می دهد.

اندی دو دوست قدیمی دارد که بهترین دوستان او محسوب می شوند و اغلب با هم بیرون می روند و با آنها احساس راحتی می کند. با این حال، از زمان دانشکده تا به حال با دختری قرار نگذاشته و به طور کلی از مراسم جمعی مثل مجلس عروسی و مجالس رقص دوری می کند. او با افراد بالاتر از خود هیچ مشکلی ندارد و حتی از انتقادهای سازنده رئیس خود در اداره پست استقبال می کند. “مشکل من عصبیت است نه لجاجت و یا سرسختی”.

بحث در مورد کارمند اداره پست

اندی ادعا می کند که حملات پانیک دارد و در واقع دچار حملاتی از اضطراب شدید می گردد. چنین حملاتی همیشه در موقعیت هایی روی می دهند که برای او دلهره آور به حساب می آیند. بدین ترتیب، این حملات به طور کلی با حملات غیر منتظره اختلال پانیک فرق دارند. اضطراب اندی در موقعیت های اجتماعی گوناگونی روی می دهد که در آنها او از انجام دادن کاری می ترسد که موجب تحقیر یا شرمساری وی گردد. این ویژگی، علامت اصلی فوبیای اجتماعی، نوع فراگیر به شمار می رود.

همانند مورد اندی، این تشخیص فقط زمانی مطرح می گردد که اضطراب بیمار، اثر قابل توجهی بر روی زندگی طبیعی و عادی وی عملکرد شغلی و اجتماعی یا ارتباطات او بگذارد. تشخیص فوبیای اجتماعی زمانی قطعیت می یابد که ترس بیمار به هیچ اختلال دیگری مربوط نباشد. به عنوان مثال، این تشخیص برای یک بیمار مبتلا به پارکینسون کاربرد ندارد که از لرزش در حضور جمع می ترسد. شکایت اصلی اندی عصبی بودن است و بدین ترتیب ارزیابی وی بر روی تشخیص های افتراقی نشانه های اضطرابی تمرکز می یابد. از آنجایی که علت مراجعه او مشکلات ارتباطی بوده که زندگی وی را با محدودیت روبرو کرده است، بررسی مشکل وی بیشتر بر روی عملکرد شخصیتی وی تمرکز یافته و تشخیص اختلال شخصیت اجتنابی برای وی مطرح می گردد.

 در حقیقت، نشانه های اندی به احتمال زیاد منطبق با معیارهای تشخیصی اختلال می باشند زیرا وی از فعالیت های اجتماعی دوری می کند که مستلزم تماس با افراد دیگر هستند، درباره ی مورد انتقاد واقع شدن و یا طرد شدن توسط دیگران اشتغال ذهنی دارد و احساس کمبود و ضعف می کند. اغلب کسانی که مبتلا به نوع فراگیر فوبیای اجتماعی هستند، اظهار می دارند که مشکلات آنها، کم و بیش از کودکی یا نوجوانی تداوم داشته است. به همین علت، شاید بهتر باشد که فوبیای اجتماعی فراگیر و اختلال شخصیت اجتنابی را دو روی یک سکه به حساب آورد.

منبع:

پرونده واقعی بیماران روانپزشکی، تالیف؛ اسپیتزر، رابرت ال و دیگران؛ ترجمه،صفرزاده، ستوده، امینی و آشتیانی؛ چاپ دوم. ۱۳۹۳

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *