پرخاشگری

تعاریف پرخاشگري۱

روانشناسانی كه اعتقادات نظری متفاوتی دارند در مورد چگونگی تعریف پرخاشگری اساساً با هم توافق ندارند. موضوع اصلی این است كه آیا باید پرخاشگری را بر اساس پیامدهای قابل دیدن آن تعریف كنيم يا بر اساس مقاصد شخصی كه آن را نشان مي دهد.

گروهی پرخاشگری را رفتاری مي دانند كه به دیگران آسیب مي رساند یا بالقوه    مي تواند آسيب برساند. پرخاشگری ممکن است بدنی باشد (زدن ـ لگد زدن ـ گاز زدن) يا لفظی (فریاد زدن، رنجاندن) يا به صورت تجاوز به حقوق دیگران (چیزی را به زور گرفتن)، نقطه قوت اين تعریف عيني بودن آن است به رفتار قابل مشاهده اطلاق مي شود. نقطه ضعف آن اين است كه شامل بسیاری از رفتارهایی است كه ممکن است به طور معمول پرخاشگری تلقی نشود.

پرخاشگری وسیله ای رفتاری است در جهت رسيدن به هدفي؛ پرخاشگری خصمانه رفتاري است در جهت آسيب رساندن به دیگران، بیشتر پرخاشگری های بین کودکان كوچك از نوع «وسیله ای» است.

این نوع پرخاشگری به خاطر متعلقات است. کودکان از یکدیگر اسباب بازی       مي قاپند، یکدیگر را هل مي دهند تا به اسباب بازي كه مي خواهند بازي كنند دست يابند. به ندرت اتفاق مي افتد که کودکان بخواهند به كسي آسيب برسانند يا از روي عصبانيت دست به پرخاشگری بزنند.

پرخاشگری را بايد از جرأت ورزی متمایز دانست. جرأت ورزی، دفاع از حقوق يا متعلقات (مانند ممانعت كودك از اين كه كسي به اسباب بازي اش دست بزند) يا بيان اميال و آرزوها را بر مي گيرد. مردم معمولاً شخص با جرأت را پرخاشگر مي دانند، در صورتي كه كسي كه از حق خود دفاع مي كند با جرأت است نه پرخاشگر.

انواع پرخاشگری

پرخاشگری یک نوع رفتاری است که از خشم و عصبانیت نشأت می گیرد. این رفتار را می توان به دو گروه تقسیم بندی کرد:

– پرخاشگری خصمانه:

رفتاری است که به منظور صدمه و آزار رساندن به دیگری یا دیگران ابراز می شود؛ و هدف در آن صرفاً آزار رساندن است. مثلاً در محیط کار کارگر اول برای آزار رساندن به کارگر دوم دستگاه زیر نظر او را دستکاری کرده و سپس بی جهت با وی گلاویز می شود.

– پرخاشگری وسیله ای:

رفتاری است که فرد به وسیله آن خواستار به دست آوردن هدفی دیگر است و ابداً قصد حمله به دیگران یا اذیت کردن آنها را ندارد. البته در این میان ممکن است   لطمه ای نیز به کسی وارد شود.

ممکن است پرخاشگری جنبه انتقام گیری نیز داشته باشد. مثلاً فرد بزه کار در سازمان ایجاد خرابکاری می کند تا حس منفی که به سرپرست خود دارد را ارضاء کند. این فرد اکنون با پرخاشگری به کاهش اضطراب خود می پردازد. در اینجا پرخاشگری وسیله است که فرد با توسل به آن می خواهد به هدف خود یعنی کاهش اضطراب دست یابد.

 

علل و عوامل پرخاشگری

  • عوامل خانوادگی پرخاشگری

عوامل خانوادگی به عنوان یکسری از عوامل محیطی در بررسی عوامل تربیتی افراد مؤثر می باشند، چرا که خانواده به عنوان اولین محیط اجتماعی زندگی افراد بسیار حائز اهمیت می باشد و خیلی از چیزها را افراد در سال های اولیه حیات اجتماعی خود در آن می آموزند. خانواده می تواند از جهات مختلف موجب بروز یا تشدید پرخاشگری شود که مهم ترین این عوامل عبارتند از:

  • نحوه برخورد والدین با نیازهای کودک:

معمولاً کودکی که وسایل و اسباب بازی مورد علاقه خود را در دست دیگری می بیند برانگیخته می شود و در صدد گرفتن آن حتی با اعمال خشونت می شود.

تجربه نشان گر آن است که چنانچه در کودکی همیشه توقعات و انتظارات فرد برآورده شده باشد او بیشتر از کسانی که توقعات و انتظاراتشان برآورده نشده است، خشمگین و پرخاشگر می شود.

  • وجود الگوهای نامناسب:

          داشتن الگوی مناسب در زندگی یکی از نیازهای انسان است زیرا انسان ها علاقه مند هستند که رفتار و کردار خود را مطابق با کسی که مورد علاقه خودشان است انجام دهند و چنین کسانی را راهنما و الگوی زندگی خود قرار دهند. بررسی های انجام شده نشان می دهد که بیشتر افراد پرخاشگر والدین خشن و متخاصمی داشته اند یعنی نه تنها کودک آنها از محبت لازم برخوردار نبوده بلکه از الگوی پرخاشگری موجود در خانواده نیز تأثیر پذیرفته است. دیکتاتوری خانواده هایی که تابع اصول دیکتاتوری هستند معمولاً رشد فرزندانشان را محدود می کنند. در این نوع از خانواده ها یک نفر حاکم بر اعمال و رفتار دیگران است که غالباً پدر چنین نقشی را ایفا می کند اما گاهی اوقات مادر، خواهران و برادران بزرگ تر نیز با دیکتاتوری رفتار می کنند در این گونه خانواده ها فرد دیکتاتور تصمیم می گیرد، هدف تعیین می کند، راه نشان می دهد، وظیفه معلوم می کند، برنامه می ریزد و همه باید به طور مطلق مطابق میل او رفتار کنند و حق اظهار نظر از آن اوست. بچه هایی که در محیط دیکتاتوری پرورش پیدا می کنند ظاهراً حالت تسلیم و اطاعت در رفتارشان مشاهده می شود و همین حالت آنها را به هیجان و اضطراب وا می دارد. این بچه ها در مقابل دیگران حالت دشمنی و خصومت به خود می گیرند و به بچه های هم سن و سال خود یا کمتر از خود صدمه می رسانند این افراد از تعصب خاصی نیز برخوردارند و از به سر بردن با دیگران عاجز هستند، در کارهای گروهی نمی توانند شرکت کنند و از اعتماد به نفس ضعیفی برخوردارند و در امور زندگیشان     بی لیاقتی خود را نشان می دهند و اغلب در کارها با شکست روبرو می شوند.

  • تأثیر رفتار پرخاشگرانه:

          عده ای از افراد پرخاشگر، زورگویی را تقبیح نمی کنند بلکه آن را نشانه شهامت و قدرت خود می دانند این افراد اعمال پرخاشگرانه خود و دیگران را مثبت، موجه و حتی لازم می دانند و به آن صحه می گذارند.

  • تشویق رفتار پرخاشگرانه:

در مواقعی که رفتار پرخاشگرانه توسط والدین و دیگر افراد سبب تقویت مثبت و تثبیت این رفتار می شود، گاه با والدین یا مربیانی روبرو می شویم که به بهانه آموزش دفاع از خود به کودکی      می گویند «از کی نخوری» «توسری نخوری» و …. که به طور وضوح به جای نشان دادن رفتارهای منطقی در مقابل برخورد با موانع شخصی را به پرخاشگری بی مورد تشویق می کنند.

  • تنبیه والدین و مربیان:

والدین و مربیان که در برابر پرخاشگری و خشونت کودک عصبانی می شوند به صورت پرخاشگرانه او را تنبیه می کنند از تشدید این رفتار در او مؤثرند در چنین مواقعی تنبیه عامل فزاینده و تقویت کننده پرخاشگری است زیرا علاوه بر اینکه سبب خشم و احتمالاً پرخاشگری کودک می شود، شخص تنبیه کننده الگوی نامناسبی برای پرخاشگری کودک می شود (اکبری، ۱۳۸۱).

  • عوامل محیطی (اجتماعی ـ فرهنگی)

 عواملی که در پیرامون زندگی انسان هستند می توانند در بروز یا تشدید پرخاشگری و تخفیف یا تعدیل آن اثرگذار باشند، برخی از اینگونه عوامل عبارتند از:

  • زندگی در ارتفاع خیلی بلند و تغذیه ناقص؛ پژوهش های به عمل آمده در میان سرخپوستان قبیله کولا در میال آندورپرو، که به پرخاشگرترین انسان های روی زمین شهرت دارند حاکی از آن است که پرخاشگری این قبیله دارای سه دلیل می باشد:
  • زندگی در ارتفاعات خیلی بلند، کمبود مواد غذایی و بالاخره تغذیه ناقص.
  • جویدن برگ کولا که محتوی کوکائین و نوعی مخدر است و سبب می شود مصرف کنندگان آن موقتاً احساس آرامش کنند اما اثرات مصرف دراز مدت آن برای سوخت و ساز بدن زیان آور است.
  • هنجار بودن پرخاشگری، در جامعه ای ممکن است پرخاشگری یک رفتار «هنجار» تلقی شود لذا در مقایسه با جوامعی که چنین وضعیتی را ندارند این جامعه پرخاشگر محسوب می شود.

  • تقویت پرخاشگری به علت ضرر و زیان اجتماعی ـ فرهنگی در بعضی مواقع به علت جنگ یا عوامل دیگر پرخاشگری در جامعه تقویت می شود بدیهی است در چنین وضعیتی پرخاشگری با فراوانی بیشتر در افکار، تخیلات و اعمال افراد آن جامعه مشاهده می شود چون جامعه به دلیل مقتضیات زمانی و مکانی خود پرورش آن را ضروری می داند.

  • مشاهدات اجتماعی، مشاهده وقایع و اتفاقاتی که در جامعه رخ می دهد مانند درگیری های اجتماعی محدودیت های اجتماعی تبعیضات بی عدالتی ها… سبب ایجاد خشم و پرخاشگری می شود.

  • نقش رسانه های گروهی، از عوامل اجتماعی ـ فرهنگی دیگر که در پیدایش و تقویت پرخاشگری نقش دارند. رسانه های گروهی به ویژه تلویزیون است که درجه تأثیر پذیری افراد از برنامه های تلویزیون به شرایط اجتماعی ـ اقتصادی بسیاری از عوامل دیگر بستگی دارد اثر فیلم های خشونت آمیز در ایجاد رفتار خشونت آمیز و پرخاشگرانه در مطالعات محققین مورد تایید قرار گرفته است.

  • نقش بازی های ویدئویی در پرخاشگری، پژوهش در این زمینه با عنوان (تأثیر بازی های ویدئویی بر پرخاشگری دانش آموزان پسر سال پنجم مقطع ابتدایی شهرستان خرم آباد) به روش تجربی صورت گرفته است. یافته ها نشان می دهد که گروه های آزمایش که پرخاشگرانه بازی کرده بودند نسبت به گروه گواه افزایش معنی داری پرخاشگری را نشان دادند در نتیجه انجام بازی های ویدئویی پرخاشگرانه پرخاشگری بعدی را به خصوص در بین کودکان افزایش می دهد (اکبری، ۱۳۸۱).

عوامل مؤثر بر پرخاشگری

به طور کلی، عوامل مؤثر بر پرخاشگری را به سه دسته می توان تقسیم کرد:

عوامل زیست شناختی:

  • مواد زیست شیمیایی؛ به طور مثال افزایش تستسرون در سطح خون موجب پرخاشگری می شود.
  • گرما

عوامل روانشناختی:

  • افسردگی
  • الگوی شخصیت
  • تأثیر احساس گناه

عوامل فرهنگی ـ اجتماعی ـ اقتصادی و محیطی:

  • خانواده
  • فقر
  • تأثیرات الگویی
  • تأثیرات پاداش و تأیید اجتماعی
  • تأثیر وسایل ارتباط جمعی

 

ماهیت خشم و عصبانیت

خشم و عصبانیت یک حالت هیجانی است که از لحاظ شدت می تواند خفیف، شدید یا ویرانگر باشد. همانند دیگر هیجانات. خشم موجب تغییرات متعدد زیستی و فیزیولوژیکی می شود؛ مثل افزایش فشار خون، ضربان قلب، تنفس و همچنین افزایش میزان تولید انرژی از آدرنالین و نورآدرنالین. برانگیختگی شدید فیزیولوژیکی مشخصه آن دسته از حالات هیجانی است که جاندار را برای عمل ـ فرار یا جنگ ـ آماده می کنند.

خشم می تواند ناشی از عوامل درونی یا بیرونی باشد. شما می توانید از دست فرد مشخصی، (مثل یک همکار یا از یک حادثه ترافیک یا پرواز لغو شده) عصبانی و خشمگین شوید. خشم شما می تواند ناشی از نگرانی یا تفکر شما در مورد مسائل شخصی باشد مثل قد و قیافه خود و یا یادآوری حوادث و خاطرات تلخ و آسیب زا.

تجلی خشم و عصبانیت

روش طبیعی و غریزی بیان خشم رفتار پرخاشگرانه است. عصبانیت یک پاسخ طبیعی انطباقی در برابر تهدیدهاست و غالباً خشم احساسات و رفتار ما را بر می انگیزد تا از خود در مقابل مهاجم دفاع کنیم یا با او بجنگیم.

بنابراین میزان معینی از خشم برای ادامه حیات لازم است. از سوی دیگر، ما       نمی توانیم به هر فرد یا شئ ای که ما را عصبانی و ناراحت کرده است حمله کنیم، زیرا قوانین، هنجارهای اجتماعی و عقل سلیم تا حدود زیادی از شدت عصبانیت ما می کاهد. نشان دادن دندان ها و فشار دادن آنها به هم، علامت بین المللی خشم و عصبانیت است، گر چه علائم دیگری نیز با عصبانیت همراه است مثل چهره ی برافروخته، ابروان پایین افتاده و درهم کشیده و گشاد شدن سوراخ های بینی. البته فرهنگ نیز در این مورد مؤثر است.

سه راه اصلی بیان احساس عصبانیت عبارت است از: ابراز کردن، بازداری و سکوت، جرأت ابراز عصبانیت البته نه به روش های پرخاشگرانه. برای انجام این کار باید یاد گرفت که چگونه نیازهای خود را بیان کرد و چگونه نیازهای خود را بدون آسیب رساندن به دیگران ارضاء نمود. با جرأت بودن به معنی پر زور بودن یا دعوا کردن نیست، بلکه به معنی به خود و دیگران احترام گذاشتن است.

پرخاشگری می تواند سرکوب شود و آن گاه تغییر جهت دهد، یا در قالب جدیدی خود را آشکار سازد. سرکوب زمانی اتفاق می افتد که فرد عصبانیتش را مخفی کند، از فکر کردن به آن بپرهیزد و به موارد مثبت فکر کند. هدف از بازداری و سرکوبی آن است که رفتار سودمندتری داشته باشیم. خطر سرکوبی عصبانیت این است که اگر بالاخره خود را آشکار نسازد می تواند تأثیرات درونی بر شما داشته باشد. عصبانیتی که متوجه درون است ممکن است موجب بالا رفتن فشار خون، افسردگی و حتی سکته شود. عصبانیت های تخلیه نشده همچنین موجب مشکلات دیگری می شوند مثل خود خوری، عیب جویی دائمی و رفتار پرخاشگری انفعالی. افرادی که دائماً دست رد به سینه دیگران می زنند، از هر چیزی خرده می گیرند و عیب جویی      می کنند، یاد نگرفته اند که چگونه عصبانیت خود را به روش مثبت بیان کنند. جای تعجب نیست که آنان نتوانند با دیگران روابط اجتماعی سالم داشته باشند. روش سوم این است که شما خود را از درون آرام کنید. از این طریق نه تنها می توانید رفتارهای بیرونی خود را کنترل کنید بلکه می توانید پاسخ های درونی خود را نیز مهار نمایید. مثلاً کم کم ضربان قلبتان را پایین بیاورید، خودتان را آرام و احساسات خود را مهار کنید. به عقیده برخی روانشناسان (اسپیل برگر) موقعی که هیچ یک از سه تکنیک فوق مؤثر واقع نشوند، در این صورت به اشیاء یا افراد آسیب وارد می شود.

طبقه بندی پرخاشگری

از دیدگاه کلی، می توان گفت که دو نوع پرخاشگری بازشناخته و تعریف شده است:

– پرخاشگری درون زاد یا سرشتی:

فرد خشم را به درون خود می افکند و دچار خشم فرو خورده می شود. پیامد چنین عملی می تواند افسردگی نیز باشد. در بیشتر مواقع افراد افسرده در واقع از دست خودشان عصبانی هستند. خشم درونی عصبانیت و نارضایتی از خود را به وجود  می آورد.

– پرخاشگری برون زاد یا واکنشی:

فرد ممکن است خشم خود را به صورت رفتارهایی از قبیل فریاد کشیدن، پرتاب کردن اشیاء یا زدن خود بروز دهد.

ثبات پرخاشگري

هر چند كه سطح پرخاشگري كودكان از موقعيتي به موقعيت ديگر فرق مي كند ولي كودكان از لحاظ تداوم رفتار پرخاشگرانه در طول زمان با هم فرق دارند. كودكاني كه در سال هاي اوليه به شدت پرخاشگرند به احتمال زياد در جواني و بزرگسالي هم پرخاشگر خواهند بود و كودكاني كه پرخاشگر نيستند به احتمال زياد در بزرگسالي هم پرخاشگر نخواهند بود.

بعضي از مطالعات نشان مي دهد كه ثبات پرخاشگري دخترها در طول زمان كمتر از پسرهاست و چند تحقيق ديگر نشان داده است كه دخترها و پسرها از اين لحاظ تفاوتي ندارند. البته كودكان به هنگامي كه با وقايع تنش زا مثل جدايي پدر و مادر يا به دنيا آمدن كودكي جديد روبرو مي شوند بيشتر پرخاشگر مي شوند، ولي پرخاشگري شديد كه بيش از چند ماه به طول انجامد غالباً حاكي از تداوم داشتن اين الگوي رفتار است. پرخاشگري در حد معمول كمتر جاي نگراني دارد. به خصوص در سال هاي پيش از مدرسه شايد اين اندازه پرخاشگري صرفاً نشان دهنده اين باشد كه كودك مي خواهد انواع كنش متقابل اجتماعي داشته باشد.

شیوع پرخاشگری

بی شک، شیوع پرخاشگری در میان نوجوانان، موجب نگرانی بسیاری از خانواده ها، اولیا، مربیان و مسئولین کشور است. گسترش روز افزون این نابهنجاری رفتاری بر زندگی فردی و اجتماعی انسان ها تأثیرات منفی گذاشته و آرامش و احساس ایمنی را مورد تهدید قرار می دهد. البته توجه به این نکته ضروری است که رفتار پرخاشگرانه همیشه نامطلوب نیست، بلکه دارای حکمت هایی از جمله دفاع و دفع خطراتی است که بقاء و ادامه زندگی را تهدید می کند، ولی اگر مهار نشود و به     راه های صحیح هدایت نگردد، همین ابزار دفاعی موجب آسیب های جبران ناپذیری   می شود.

ادراك مقاصد ديگران و رفتار پرخاشگرانه

افراد در مورد پرخاشگري ديگران بر حسب اينكه آن را عمدي يا تصادفي بدانند قضاوت هاي متفاوتي مي كنند. تحقيقي كه پسرهاي بسيار پرخاشگر را با پسرهاي غير پرخاشگر مقايسه مي كند نشان مي دهد كه پسرهاي پرخاشگر احتمالاً از مقاصد ديگران، دركي متفاوت از پسرهاي غير پرخاشگر دارند. بر اساس درجه بندي معلمان و همسالان تعدادي از پسرها در كلاس هاي متفاوت به عنوان بسيار پرخاشگر يا غير پرخاشگر طبقه بندي شدند. سپس اين عده در موقعيتي آزمايشي مشاهده شدند كه به آنان براي جور كردن قطعات پازل جايزه اي تعلق مي گرفت. قرار بر اين شد كه وقتي كه قسمتي از پازل كامل شد پسر بچه ديگري (كه همدست آزمايشگر) بود آن را به هم بزند. در حالت اول، پسر بچه آن را عمداً به هم زد؛ در حالت دوم، طوري به هم زد كه تصادفي جلوه كند و در حالت سوم انگيزه هاي پسر بچه مبهم بود. كودكان مورد آزمايش اين امكان را داشتند كه با خراب كردن پازل اين كودك «تلافي» كنند. كودكان پرخاشگر و غير پرخاشگر وقتي كه احساس كردند كه اين كودك عمداً خرابكاري كرده تلافي كردند و وقتي كه ديدند عملش غير عمدي بوده تلافي نكردند، ولي واكنش آنان به انگيزه هاي مبهم اين كودك بدين ترتيب بود كه پسر بچه هاي پرخاشگر تلافي كردند و طوري واكنش نشان دادند كه گويي اين كودك عمداً اين كار را كرده است.

مراحل مختلف كنترل و كاهش پرخاشگري

– مرحله اول: ايمني

محيط ايمني ايجاد كنيد؛ زماني كه مطمئن شديد امنيت كافي داريد، معاينه را شروع كنيد. محيط امن جهت پزشك، پرسنل و بيماران ديگر خود بيمار ضروري است.

– مرحله دوم: تعدیل موقعیت

مصاحبه ماهرانه می تواند پرخاشگری را کم کند.

تمرین رفتارهای غیر پرخاشگرانه.

اجتناب از نزدیکی به فرد پرخاشگر.

دوری از انجام رفتارهای خطرناک.

– مرحله سوم: ارزیابی مختصر اولیه

ارزیابی در ضمن ۵ دقیقه

تشخیص افتراقی

معاینه روانی

غلبه بر خشم و عصبانیت

هدف کنترل بر خشم و عصبانیت، کاهش احساس های هیجانی و کاهش برانگیختگی فیزیولوژیکی است که خشم و عصبانیت علت آنها می باشد. هیچ کس نمی تواند از عصبانیت خلاص شود یا از آن اجتناب کند، زیرا همیشه پدیده ها یا افرادی هستند که ما را خشمگین سازند و تغییر یا کنترل آنها از توان ما خارج است. ما تنها می توانیم یاد بگیریم که چگونه رفتارهای خود را کنترل و خشم و عصبانیتمان را کاهش دهیم و آن را به طریقه مناسب نشان دهیم.

چرا بعضی از مردم عصبانی ترند؟

طبق نظر دکتر دفن باچر، بعضی از مردم واقعاً نسبت به دیگران بی پرواترند. آنها نسبت به عامه مردم زودتر عصبانی می شوند و عصبانیتشان هم شدیدتر است. همچنین افرادی وجود دارند که عصبانیت خود را به روش های غیر عادی که موجب جلب توجه دیگران شود نشان نمی دهند، اما بسیار تحریک پذیر و کج خلق اند. افرادی که به آسانی عصبانی می شوند ممکن است دشنام دهند، اشیاء را پرتاب کنند، قهر کنند و انزوای اجتماعی را انتخاب نمایند یا این که دچار بیماری جسمی شوند.

افرادی که معمولاً زود عصبانی می شوند سطح تحمل ناکامی در آنان پایین است، یعنی دوست ندارند که هیچ موضوعی آنها را ناراحت یا آزرده خاطر سازد. آنها آن قدر عصبانی اند که هنگام راه رفتن تعادل ندارند و آن قدر آتشین مزاج اند که اگر موقعیت بر وفق مرادشان نباشد به خاطر کوچک ترین اشتباهی، دیگران را شدیداً تنبیه می کنند. یکی از علل عصبانیت، عوامل ارثی و مسائل فیزیولوژیکی است. گرچه شواهد علمی کافی برای اثبات این موضوع وجود ندارد، ولی مردها عصبانی ترند. بعضی از بررسی ها نشان داده اند که بعضی از کودکان از هنگام تولد تحریک پذیر، زود رنج و کج خلق اند و این علائم از اولین روزهای بعد از تولد قابل مشاهده است. علل دیگر ممکن است اجتماعی ـ فرهنگی باشند. عصبانیت غالباً به عنوان یک رفتار منفی تلقی می شود، زیرا یاد گرفته ایم که اضطراب، افسردگی، ترس و دیگر هیجاناتمان را بیان کنیم، اما عصبانیت را مخفی کنیم. در حقیقت ما یاد نگرفته ایم که چگونه آن را کنترل کنیم یا آن را در مسیر مناسبی هدایت نماییم.

بعضی از پژوهش ها زمینه خانوادگی را در این مورد مؤثر می دانند. برای نمونه، افرادی که به آسانی عصبانی می شوند متعلق به خانواده های آشفته، از هم گسیخته و خانواده های فاقد مهارت های ارتباطی و هیجانی اند، که معمولاً باید به عوامل بالا، فقر اقتصادی و فقر فرهنگی را نیز افزود.

آیا خوب است اجازه دهیم تا افراد، طغیانگر شوند؟

این موضوع خطرناک است. بعضی از مردم این نظریه را به عنوان عاملی برای آسیب رساندن به دیگران می دانند زیرا مجاز شمردن حمله هنگام خشمگین بودن باعث گسترش عصبانیت و پرخاشگری می شود و هیچ کمکی به بهبود وضعیت نسبت به شخصی که از دست او عصبانی هستیم نمی کند. بهتر است ابتدا عواملی را که باعث شروع عصبانیت شده اند، پیدا کنید و سپس راهبردهای کاهش عصبانیت را توسعه دهید.

راهبردهای غلبه بر خشم و عصبانیت

  • آرمیدگی

روش های ساده آرمیدگی مثل تنفس عمیق و آرام سازی ذهنی می توانند به شما در کاهش احساس خشم کمک کنند. اگر شما در کار با شرکای خود دچار مشکل و عصبانی شده اید، فکر مناسب این است که تکنیک های آرمیدگی را یاد بگیرید.

به عنوان مثال می توانید در وضعیت راحتی دراز بکشید، چشمانتان را ببندید، تمام ماهیچه های خود را به حالت آرمیدگی در آورید و این کار را از پاها شروع کنید و ادامه دهید تا تمام ماهیچه هایتان به آرمیدگی برسند. آنگاه از راه بینی نفس بکشید و به تنفس خود توجه کنید و هنگام بازدم بگویید یک. دوباره نفس بکشید و هنگام بازدم بگویید یک. این کار را ۲۰ دقیقه ادامه دهید. سعی کنید فقط صدای نفس کشیدنتان را بشنوید.

برای رسیدن به آرمیدگی می توانید در حالی که در وضعیت راحتی دراز کشیده اید یک ورد یا کلمه را مکرراً تکرار کنید، مثلاً بگویید: «آرام باش، سخت نگیر و امثال آن». روش سوم آرام سازی استفاده از تصویرسازی ذهنی است. برای این منظور یک صحنه یا تجربه زیبا و آرامش بخش را مجسم کنید و فقط به آن فکر کنید و اجازه ندهید هیچ فکر دیگری به ذهن شما وارد شود تا به آرمیدگی دست پیدا کنید.

تمرین های فوق می توانند عضلات شما را به آرامش برسانند و احساس آرامش شما را بیشتر کنند. این تمرین ها را هر روز باید انجام داد. باید یاد بگیرید هر زمانی که در وضعیت تنش زا قرار می گیرد بطور خودکار از این تکنیک ها استفاده کنید.

  • بازسازی شناختی

منظور از بازسازی شناختی این است که هر فردی به راحتی می تواند افکارش را تغییر دهد. مردم عصبانی تمایل دارند که با صدای بلند حرف بزنند و ناسزا بگویند، به گونه ای که افکار درونی خود را منعکس کنند. موقعی که عصبانی هستید، افکارتان می توانند خیلی اغراق آمیز و غمناک باشند. تلاش کنید به جای این ها افکاری را که مثبت تر و منطقی ترند جایگزین کنید. برای نمونه به جای اینکه بگویید: «آه چه قدر زشت است، چقدر وحشتناک است، همه چیز خطرناک و مضر است، کاری از دستم بر نمی آید» به خودتان بگویید: «آن مسئله تأثیری ندارد، و علت مضطرب بودن من در این باره قابل درک است، اما دنیا به آخر نرسیده، به هر حال عصبانیت نمی تواند مرا اسیر خودش کند».

عباراتی مثل: این ماشین هرگز کار نمی کند، یا شما غالباً فراموشکارید، دقیقاً صحیح نیستند. کلمات غالباً، هرگز و امثال آن که ممکن است برای خودمان یا هر شخص دیگری به کار بریم کمک می کنند که احساس کنیم عصبانی شدنمان به حق و بجا بوده و راه حل دیگری وجود نداشته است. در حالی که این کلمات سبب توهین به افرادی می شود که قصد کمک به ما را دارند و در نتیجه وضع را بدتر می کنند. برای مثال شما دوستی دارید که دائماً دیر سر قرار ملاقات حاضر می شود. برای شما باید دیدن دوستتان مهم باشد نه زمان. از گفتن عباراتی مثل: تو همیشه دیر می کنی، آدم غیر مسئولی هستی، شخص بی فکری هستی و … اجتناب کنید. چون این جملات به دوستی تان آسیب می زند و او را از دست شما عصبانی می کند و می رنجاند. اول ببینید مشکل چیست، سپس بکوشید برای آن راه حلی پیدا کنید که برای هر دوی شما مناسب باشد. مثلاً می توانید ساعت ملاقات خود را نیم ساعت زودتر تعیین کنید و خودتان با توجه به اینکه می دانید دوست شما دیر خواهد آمد نیم ساعت دیرتر سر قرار حاضر شوید تا به علت دیر آمدن او، از دستش عصبانی نشوید.

همانگونه که بسیاری از فقرا زندگی شاد، با نشاط و دلپذیری دارند، می توان هنگام خشم نیز احساس های مثبت و خوشایند داشت. زیرا عصبانی شدن شکل ثابت و از پیش تعیین شده ای ندارد. با دور کردن ذهن از بی منطقی و روی آوردن به منطق می توان عصبانیت را کاهش داد یا حذف کرد. منطق عصبانیت را از بین می برد، حتی اگر عصبانیت قابل توجیه باشد می تواند به سرعت غیر منطقی شود. همه مردم خواستار ادب، موافقت، قدرشناسی و کلاً امور مثبت اند و در صورت عدم دستیابی به آنها احساس شکست و ناکامی می کنند؛ اما افراد عصبانی وقتی به خواست خود نمی رسند احساس ناامیدی می کنند و عصبانیتشان نامتناسب با موقعیت، شدید و ویرانگر است. افراد عصبانی باید انتظاراتشان را به آرزوهایشان تغییر دهند. مثلاً بهتر است بگویند که من عواملی را که موجب سلامت و امنیت اند دوست دارم، نه این که بگویند من می خواهم، یا من باید فلان چیز را داشته باشم. بعضی از افراد عصبی، از عصبانیت به عنوان راهی برای اجتناب از احساسات آزار دهنده استفاده می کنند.

برخی از باورها و تفکرات غیر منطقی و مولد خشم و عصبانیت که باید کنار گذاشته شوند عبارتند از:

  • باید اعمال و رفتار ما همیشه مورد تایید دیگران باشد.
  • همه چیز باید مطابق میل ما باشد.
  • سر رشته زندگی از دستمان در رفته و کنترلی بر آن نداریم.
  • ما به شدت اسیر گذشته هستیم.
  • خود را مسئول اعمال دیگران می دانیم.
  • من فردی بسیار لایق، شایسته و باهوش هستم.

  • مسئله گشایی

بعضی از اوقات ناکامی و به دنبال آن عصبی شدن ناشی از مسائل واقعی و غیر قابل اجتناب زندگی است. در این حالت عصبانیت نابجا نبوده، پاسخی طبیعی به مشکلات است. یک باور فرهنگی مبنی بر این که هر مشکلی    راه حلی دارد، وجود دارد؛ ولی ما غالباً نمی توانیم راه حل را پیدا کنیم. همیشه بهترین کار یافتن راه حل نیست، بلکه بهتر است بدانید که چگونه با مسئله روبرو شوید. مثلاً ممکن است نقشه ای بکشید و پیشرفت خود را در این مسیر بررسی کنید. اگر نقشه کشیدن منجر به حل مسئله نشد خود را تنبیه نکنید. زیرا آنچه مهم است تلاش و کوشش برای حل مسئله است، نه حل مسئله. چرا که بعضی از مسائل حل ناشدنی اند یا این که تنها با     تلاش های پیگیرانه می توان به راه حل نزدیک شد. مهم آن است که در طول تلاش ها صبرتان را از دست ندهید و به فکر همه یا هیچ نرسید. همچنین مسئله گشایی شامل یادگیری و انجام دادن فعالیت هایی است که یا به محرک آزار دهنده یا به هیجان های منفی مثل خشم و اضطراب، (که به وسیله محرک هایی که از طریق شرطی شدن به صورت علامت خطر درآمده اند) پایان دهد.

  • ورزش

ورزش، مخصوصاً در فضای باز، نه تنها سلامت جسمی را بهبود می بخشد، بلکه به تسکین اعصاب و سلامت روانی نیز کمک می رساند. ورزش در فضای باز مثل پیاده روی، دویدن، نرمش، شنا، فوتبال و …. سبب مصرف زیاد و مداوم اکسیژن می شود، خصوصاً اگر در فضای سبز و مناطق کوهستانی انجام شود.

ورزش مداوم سبب سلامت قلب و عروق، کاهش چربی بدن، زیبا سازی شکل بدن، از بین بردن غم و افسردگی و اضطراب، افزایش عزت نفس و شادی و سر زندگی فرد و افزایش خود کنترلی رفتار می شود.

  • شوخ طبعی

«خنده بر هر درد بی درمان دواست». شوخ طبعی از طرق مختلفی می تواند موجب کاهش عصبانیت شود. به عنوان اولین عامل، شوخ طبعی می تواند به شما کمک کند تا دیدگاه متعادلی داشته باشید. زمانی که عصبانی هستید هر فردی را با نامی صدا می کنید یا این که آنها را در قالب کلمات خیالی (مثلاً هیولا) مورد خطاب قرار می دهید. این کار را متوقف کنید و در نظر داشته باشید که باید از کلمات زیبا و خوشایند استفاده کرد. شوخ طبعی بار مشکلات ما را سبک می کند و به ما کمک می کند تا شرایط استرس زا را تحمل کنیم. نرمان کازنیز، ۱۹۷۹ در کتاب خود با نام آناتومی بیماری، خاطر نشان می کند که ده دقیقه خنده از ته دل اثر تسکینی قوی بر درد و ناراحتی دارد. شوخ طبعی نه تنها روحیه ما و اطرافیانمان را شاد می کند بلکه باعث افزایش انرژی و توان برای حل مشکلات و برخورد با مسائل می شود. شوخ طبعی همچنین باعث خوشبینی می شود.

  • اجتناب

اگر هنگام ورود به اتاق کودکتان بی نظمی اتاقش سبب عصبی شدن شما می شود، در اتاق او را ببندید. از هر عاملی که عصبانیت شما را بر        می انگیزد، پرهیز کنید. نگویید که «چون من عصبانی می شوم، بچه ام باید اتاقش را مرتب کند»، این درست نیست، درست این است که خودتان را آرام کنید.

برای رهایی از درد سرهای ترافیک یا باید مسیر روزانه تردد خود را تغییر دهید، یا از اتوبوس و قطار برقی زیرزمینی استفاده کنید. یا جزء به جزء مسیر خود را مشخص کنید، در غیر این صورت باید خود را به دست ترافیک بسپارید.

  • تغییر محیط

بعضی از اوقات عوامل محیطی ـ اجتماعی محرک عصبانیت و ناراحتی ما می باشند. در این گونه موارد یگانه راه برای حل مشکل، تغییر محیط است. مثلاً فرد درون گرایی که به عنوان مسئول روابط عمومی سازمان یا اداره ای مشغول به کار شده است، باید مسئولیت و محیط کارش تغییر یابد. یا فردی که به کشوری مهاجرت کرده است که بین آن کشور و کشور محل تولدش هیچ همخوانی فرهنگی وجود ندارد، راه حل اساسی، بازگشت به کشور خود می باشد.

  • ارتباط بهتر

مردم عصبانی تمایل دارند که زود به نتیجه برسند، بعضی از این به هدف رسیدن ها می تواند تا حدودی نادرست باشد. اگر شما از مباحثه ای ناراحت شده اید، اولین کاری که باید انجام دهید این است که فکرتان را بر روی پاسخ ها متمرکز کنید و ناراحتیتان را کاهش دهید. نمی گوییم که اولین چیزی را که به ذهنتان آمد به زبان آورید، بلکه می گوییم که عصبانیت خود را کاهش دهید و در مورد حرفی که می خواهید بزنید، فکر کنید.

به دقت به آنچه به شما می گویند گوش بدهید و قبل از پاسخ دهی، آنها را تفسیر کنید. همچنین به آنچه علت اصلی عصبانی شدن شماست گوش بدهید. برای مثال، شما آزادی و در حال خود بودن را دوست دارید، و به علت اهمیتی که به دیگران می دهید خواهان پیوند گسترده با مردم هستید. اگر همکارتان در مورد کارهای شما شروع به غر زدن کند، با خطا کار خواندن او یا فردی که همیشه ایجاد مشکل می کند، تلافی نکنید.

زمانی که فردی از ما عیب جویی می کند، دفاع کردنمان طبیعی است، ولی ما با او نمی جنگیم. در عوض ممکن است بگوییم که او از روی نادانی صحبت می کند، ما را دوست ندارد، او فرد کم حوصله و ناشکیبایی است و نیاز به مقداری تنفس و استراحت برای رسیدن به آرامش دارد. باید در این گونه مواقع خودمان را خونسرد نشان دهیم تا از وقوع یک فاجعه جلوگیری کنیم.

  • زمان بندی

انسان همیشه در یک حالت و وضعیت روحی ـ روانی نیست. بعضی از افراد صبح ها سر حال و پر انرژی اند و عصرها خسته. به همین علت عصرها و شب ها ممکن است سطح تحمل شان بسیار پایین باشد و آماده       عصبانی شدن باشند. در این گونه موارد بهتر است موضوعات و مسائل حساس بحث برانگیز در ساعاتی مطرح شوند که زمانی مناسب است. مثلاً شب هنگام، زمانی که همسرتان موضوع بحث برانگیزی را مطرح می کند ممکن است شما تمایل داشته باشید که با او دعوا کنید، به این دلیل که شما خسته یا آشفته اید، بهتر است طرح این گونه موضوعات را به زمان دیگری موکول کنید تا صحبت هایتان منجر به بحث و جدل نشود. بنابراین مسائل باید در زمان مناسب مطرح شوند تا نتیجه بخش باشند.

  • آزمون مصون سازی

هدف از این روش که به وسیله مایکنبام مطرح شده است، ایجاد مهارت های مقابله با موقعیت های استرس زاست. این روش چهار مرحله دارد:

ü آماده شدن برای موقعیت استرس زا

ü مقابله با محرک و موقعیت استرس زا و کنار آمدن با آن

ü مقابله با احساس تحریک شدن به وسیله موقعیت استرس زا

ü تقویت خود پس از موفقیت در کنترل خود

نواکر (۱۹۷۵) این روش را برای کمک به افراد، در کنترل خشم، در   موقعیت های مولد عصبانیت با موفقیت به کار بست. آزمودنی های نواکر، مردان جوان خشمگینی بودند که به سادگی عصبانی می شدند. محرک عصبانیت فردی بود که با حالت غیر دوستانه به آزمودنی ها نگاه می کرد. نگاه با حالت غیر دوستانه سبب می شد که در آزمودنی ها احساسات و افکاری مبنی بر این که طرف مقابل، آنها را حقیر می شمارد ایجاد شود و این احساس ها منجر به این می شد که آزمودنی ها عصبانی شده، دعوا کنند. نواکر مراحل چهارگانه فوق را به این شکل به اجرا در آورد:

مرحله ۱: فرد پیش از مقابله با محرک استرس زا، مثلاً قبل از ورود به یک مکان عمومی مثل رستوران، به خود بگوید: تصمیم دارم کاری بکنم که کنترلم را از دست ندهم.

مرحله ۲: هنگامی که مردی گستاخانه به او نگاه می کند به خود می گوید: می توانم بدون از دست دادن کنترل این موقعیت را تحمل کنم. به او فرصت نمی دهم که با دیدن عصبانیت من خرسند شود.

مرحله ۳: وقتی که مرد می خواهد با او دعوا را آغاز کند و او شدیداً تحریک شده است، به خود می گوید: حتی حالا هم می توانم خود را کنترل کنم. وضعیت انفجار آمیز است، اما من آرامم و این حالت را خنثی می کنم.

مرحله۴: پس از آنکه آزمودنی از پس موقعیت بر آمد به خود می گوید: من واقعاً کار درست و خوبی کردم، آفرین به خودم.

  • خود کنترلی بندورایی

خود کنترلی رفتار توسط بندورا مطرح شده و دارای سه مرحله است:

ü توجه و مشاهده اعمال و رفتار خود

ü قضاوت در مورد اعمال و رفتار خود

ü پیامدهای شخصی

از این روش برای کنترل عصبانیت به این شکل می توان استفاده کرد که از فرد بخواهیم در پایان روز (مثلاً آخر شب) دفعات عصبی شدن های خود را روی یک کاغذ یادداشت کند و آنها را بشمارد. فردا نیز این عمل را انجام دهد. اگر تعداد عصبانیت امروزش کمتر از دیروز باشد خود را پاداش دهد و تشویق کند، و اگر بیشتر از دیروز بود خود را تنبیه و سرزنش نماید. با تکرار این عمل برای روزهای بعد و مقایسه آن با روز قبل، به این شکل که در صورت کاهش وقوع عصبانیت، خود را تشویق و در غیر این صورت خود را تنبیه کند، می تواند عصبانیتش را کاهش داده، به صفر برساند تا این که در حد طبیعی باشد. خود تشویقی می تواند به شکل گوش دادن به یک موسیقی، دیدن فیلم، رفتن به پارک و … باشد. خود تنبیهی نیز می تواند به طرق مختلفی چون محروم کردن خود از یک وعده غذای دوست داشتنی، ندیدن یک برنامه جذاب تلویزیونی و … صورت پذیرد. انسان عاقل و متمدن بدون نیاز به ناظر و کنترل کننده بیرونی می تواند هدایت گر اعمال خود باشد.

علل پرخاشگری

  • خشونت در قالب پرخاشگری فیزیکی یا لفظی ممکن است ناشی از  ناکامی های اساسی باشد یا به دلیل وجود مدل های پرخاشگرانه در محیط زندگی ایجاد شود.
  • افراد خشن معمولاً والدینی پرخاشگر داشته اند که روش های تربیتی آنها بیشتر مبتنی بر سخت گیری، خشونت و تنبیه بدنی بوده است.
  • عامل وراثت هم می تواند در رفتار خشن افراد نقش داشته باشد که بیشتر رفتاری اکتسابی و آموخته شده است. تحقیقات نشان می دهد که در اغلب مواقع، تربیت های کارآمد و قوی می تواند آثار وراثت را تحت پوشش خود قرار دهد.
  • فردی که پرتوقع و نازپرورده بار آمده است و انتظار دارد که همگان به خواست های او احترام بگذارند، هنگام برآورده نشدن انتظاراتش، عصبانی می شود و به خشونت و پرخاشگری متوسل می گردد.
  • نابسامانی های خانواده می تواند از عوامل دیگر ایجاد خشونت در قالب پرخاشگری باشد.
  • گرسنگی و ضعف
  • خستگی های جسمانی و تحلیل رفتن قدرت بدنی بر اثر کارهای سخت
  • کمبود ویتامین ها به ویژه ویتامین B1
  • قانع نبودن اشخاص به آنچه که در اختیار و دسترس آنهاست و به عبارتی به آنچه که هستند.
  • عدم انتقاد پذیری و عدم انعطاف در برابر عقاید مخالف
  • داشتن ضعف در قوه عقل و منطق و استدلال و عدم توانایی گفت و گو
  • فقدان دید و چشم انداز معنوی در زندگی شخصی
  • مزاح و شوخی های بی جا و بی موقع دیگران و یا مورد تمسخر واقع شدن از سوی دیگران
  • شکست و عدم موفقیت در کارها و برنامه ها
  • با وجود همه موارد فوق، مهمترین ریشه های خشم و عصبانیت افراد را باید در کودکی افراد و تأثیرات محیط خانوادگی و تربیتی اشخاص جستوجو کرد.

مدیریت پرخاشگری

اولین گام به منظور اداره و کنترل خشم این است که باور کنید می توانید این کار را انجام دهید. با اینکه همه ما خشم را در زندگی روزمره خود داریم، ولی سعی می کنیم آن را با شیوه ای سازنده ابراز کنیم. برخی افراد تا زمانی که فشار ناکامی و خشم درونی، زندگی روزانه آنان را طاقت فرسا نکرده است، خشم را در خود نگه می دارند. برخی دیگر ظاهراً در عصبی شدن، فریاد کشیدن، زدن و پرتاب کردن و در کل رفتارهایی که قلب ها را می شکند، به اموال آسیب می رساند و گاهی بدتر از این اعمال، متخصص و خبره هستند.

کنترل یا حذف پرخاشگری؛ کدام؟

خشم مخرب از لحاظ فردی و اجتماعی به ما آسیب می زند. اداره و کنترل خشم لزوماً به معنی ابراز کمتر خشم نیست، بلکه به معنی فراگیری شیوه ای از ابراز خشم است که برای ما و کسانی که پیرامون ما هستند، مفید باشد. هر چند ممکن است تصور ابراز خشم به شیوه ای سازنده، تازه و غریب به نظر رسد، ولی باید گفت که چنین امری ممکن است. برای مثال، برخی افراد وقتی درباره خشم خود می نویسند، یا آن را نقاشی می کنند، با دوستان و یا اعضای خانواده صحبت می کنند، قدم      می زنند، ورزش می کنند و یا آمیزه ای از این رفتارها و سایر فعالیت ها را انجام   می دهند، به آرامش دست می یابند.

تشخیص خشم

نخست نشانه های اولیه و هشداردهنده خشم بروز می کند. بیشتر ما انسان ها از نشانه ها و سرنخ های موقعیتی، بدنی و شناختی که بر پاسخ های خشم ما مقدم هستند، ناآگاه هستیم. آگاهی از این نشانه ها گامی بسیار اساسی در اداره خشم می باشد، زیرا این آگاهی خواهد توانست قبل از آنکه کنترل خشم دشوار شود، وقت زیادی را برای مداخله در اختیار ما قرار دهد.

کنترل اولیه پرخاشگری

برای کنترل اولیه توجه زیادی به حالات زیر بکنید:

  • موقعیت هایی (افراد و مکان هایی) که شما را خشمگین می کنند.
  • تغییرات بدنی که قبل و در حین خشم شما رخ می دهند. برای مثال، افزایش ضربان قلب، احساس فشار در سر، احساس داغ شدن، مشت شدن دست ها، دندان به هم فشردن، احساس گرفتگی و سفتی عضله در ناحیه شکم، سینه و غیره.
  • نشانه های شناختی یعنی افکاری که شما درباره گذشته، حال و آینده دارید و قبل از احساسات خشم و ناکامی پیدا می شود. داشتن فهرستی از این نشانه ها در مدیریت خشم بسیار مفید است. یک نفر ممکن است قبل از خشمگین شدن فکر کند که دیگران به او و حرف هایش توجهی نمی کنند. دیگری فکر کند، دیگران قصد توهین یا بی توجهی عمدی را دارند و پدری فکر کند که آینده فرزند او با این کارهایش تباه خواهد شد.
  • همین شناسایی علائم هشدار دهنده، موجب کاهش شدت، مدت و یا فراوانی خشم شما می شود.

مهار خشم با وقفه اندازی

حال که شما نشانه ها و سرنخ های خشم خود را شناخته اید، هرگاه متوجه این علائم شدید، مکثی کنید و نفس عمیقی بکشید. یک وقفه چند ثانیه ای و نفس عمیق می تواند اثر پایداری بر شما بگذارد. خشمی که احساس می کنید، آنچه که به خود می گویید و آنچه در اثر این خشم انجام خواهید داد، تحت تأثیر این وقفه شما قرار خواهد گرفت.

تغییر اندیشه خشم آمیز

شیوه اندیشه ما با شیوه احساس ما مرتبط است. برخی اندیشه ها ما را مستعد خشم و ناکامی می کنند. شیوه های رایجی که مردم قبل از بروز خشم آن را بکار می گیرند، عبارتند از: توقف کردن روی مسأله مشکل آفرین، تمرکز روی جنبه های منفی، ناچیز شمردن وجوه مثبت، انتظار داشتن کمال از خود و دیگران، نتایج دلخواهی گرفتن، داشتن نگرش انعطاف ناپذیر و تفکر دو قطبی (خوب ـ بد، سیاه ـ سفید).

شیوه های درمانی که می توانند به ما کمک کنند، عبارتند از: از چشم دیگران به موقعیت و مشکل نگریستن، تأمل در باب آنچه مایلید انجام دهید، تأمل درباره پیامدهای احتمالی اعمال خود، قبول این نکته که همه خطاپذیرند و جستجوی   شیوه هایی که به کمک آنها می توان یک موقعیت مشکل زا را به نحو مثبت کنترل و اداره کرد.

ایجاد بینش و آگاهی نسبت به توان کنترل خود

هر گاه متوجه شدید که توانسته اید با یک موقعیت برانگیزنده خشم به خوبی مقابله کنید، یا خشم خود را به شیوه مناسب ابراز دارید، از خود بپرسید چگونه من آن را انجام دادم؟ هر فردی نوعی توان و استعداد برای کنترل خشم دارد. توان شما چگونه است؟ روی این مسأله بسیار تمرکز و تمرین کنید و آن را تقویت کنید. عفو هدیه ای است که شما می توانید به خود بدهید. افراد خوب هم می توانند تجارب منفی و بد داشته باشند. سوء استفاده، بی اعتنایی، بی توجهی و تنگ نظری، همه و همه واقعیت های جهانی هستند که در آن زندگی می کنیم.

گاهی اوقات عفو کسانی که موجب درد و رنج ما شده اند، غیر قابل تصور است. هراس ما ممکن است این باشد که گذشت موجب می شود، رفتار شخص موجه شمرده شود. چرا من کسی را عفو کنم که موجب خشم یا رنج شدیدی در من شده است؟ پاسخ این است که ما دیگران را به خاطر خودمان می بخشیم. وقتی ما کسی را می بخشیم، به کنترل او روی چگونگی احساس خود پایان می دهیم. ما به خودمان شانس یک زندگی تازه را می دهیم، زندگی ای که در آن تنفرهای کهنه و مزمن جایی ندارند. بنابراین، عفو هدیه به دیگران نیست، بلکه هدیه به خودمان است.

تنفر وقت و انرژی زیادی می گیرد

وقت و نیرویی که تنفر از شما می گیرد، می تواند به مردم و فعالیت هایی اختصاص یابد که برای شما شادی و رضایت و برای آنها خدمت و محبت به دنبال دارد. انتخاب عفو برای کنترل خشم به تدریج حاصل می شود. شما نباید مادامی که احساس آمادگی در این زمینه نکرده اید، آن را انتخاب کنید. اگر موارد کوچک را عفو کنید، به تدریج یاد خواهید گرفت که چگونه خطاهای بزرگ دیگران را عفو کنید. راجع به عفو بزرگان دینی و اجتماعی فکر و تحقیق کنید و از آنها پیروی نمایید.

خودتان را بیان کنید

پس از آنکه خشم خود را وارسی کردید و احساس نمودید که خشم شما موجه است، درباره نوع رفتاری که می خواهید انجام دهید فکر کنید، صبر کنید و بعد تصمیمی عقلانی بگیرید. وقتی خشم شما موجه است، صادقانه مشخص کنید که چه احساسی دارید. احساس کینه، عصبانیت، نفرت، انتقام، لذت یا چیز دیگری. هر چه خود و احساس خود را بیشتر بشناسید، بهتر عمل خواهید کرد.

انتخاب های سالم برای پیشگیری از خشم

خشم فرصت طلب است و در بدنی که خسته، فرسوده و بیمار است به آسانی جان می گیرد. در نتیجه به منظور اداره و کنترل خشم به خواب منظم، غذای خوب، لذت از اوقات فراغت، تفریح و عبادت و معنویت نیاز دارید.

روان درمانی پرخاشگری

اگر کنترل خشم مشکل جدی شماست و با این آموزش ها بهبودی نداشتید، ممکن است افسردگی و اضطراب و وسواس زیربنای آن باشد. انتخاب مناسب و مفید در چنین مواردی مشاوره با روانپزشک، روانشناس یا پزشک است.

هورمون محرک خشونت و پرخاشگری

دانشمندان به تازگی موفق به شناسایی هورمونی شده اند که این هورمون افراد به خصوص جوانان را بسیار خشن و پرخاشگر می کند. به گزارش سرویس بهداشت و درمان خبرگزاری ایسنا، یک تیم تحقیقاتی از دانشگاه دولتی نیویورک موفق به شناسایی هورمونی شده اند که به طور طبیعی برای آرام کردن اضطراب عمل می کند اما تأثیر آن در جوانان بر عکس است.

محققان می گویند این هورمون که THP نام دارد به طور طبیعی در واکنش به استرس ترشح می شود.

به طور معمول این هورمون در افراد بزرگسال و یا در کودکان کمک می کند تا فرد با استرس خود مقابله کرده و بتواند خود را آرام کند.

طرفداران ذاتی بودن پرخاشگری

گروهی از صاحب نظران علوم رفتاری نظیر فروید و لورنز معتقدند که پرخاشگری یک رفتاری است که ریشه در ذات و فطرت انسان دارد. این دو معتقدند که پرخاشگری به عنوان یک نیروی نهفته در انسان دارای حالت هیدرولیکی است که به تدریج در شخص متراکم و فشرده می شود و سرانجام نیاز به تخلیه پیدا می کند. به نظر لورنز اگر چنین انرژی به شکل مطلوب و صحیح مثلاً در طرق ورزش ها و   بازی ها تخلیه شود جنبه سازندگی خواهد داشت. در غیر این صورت به گونه ای تخلیه می شود که مخرب خواهد بود و ممکن است اعمالی از قبیل قتل، ضرب و شتم، تخریب و نظایر آن را در بر داشته باشد. از نظر فروید پرخاشگری در انسان نماینده غریزه مرگ است که در مقابل غریزه زندگی در فعالیت است، یعنی همچنان که غریزه زندگی ما را در جهت ارضاء نیازها و حفظ آنها هدایت می کند غریزه مرگ به صورت پرخاشگری می کوشد به نابود کردن و تخریب کردن بپردازد این غریزه چنانچه بتواند دیگران را نابود می کند و از بین می برد و اگر نتواند دیگران را هدف پرخاشگری و تخریب خود قرار دهد به جانب خود متوجه شده و به صورت خود آزاری و خودکشی جلوه گر می شود، بنابراین از نظر وی پرخاشگری حالتی مخرب و منفی دارد (اکبری، ۱۳۸۱).

طرفداران منشاء اجتماعی پرخاشگری

عده ای دیگر در مقابل ذاتی بودن پرخاشگری اعتقاد دارند که فکر ذاتی بودن پرخاشگری برای انسان خطرناک و مخرب است زیرا داشتن چنین فکری سبب     می شود که پرخاشگری مانند میل به غذا یک واکنش اجتناب ناپذیر تلقی شود بنابراین انسان در کنترل یا کاهش آن نمی تواند نقش داشته باشد همچنین این گروه دلائل فراوانی را مبتنی بر اینکه پرخاشگری منشاء غریزی و ذاتی نمی تواند داشته باشد ارائه داده اند به همین دلیل از نظر اجتماعی هم قابل آموزش است هم قابل پیشگیری و کنترل. این گروه دلائل خود را در این باره این طور بر می شمرند:

  • دشمنی ذاتی بین حیوانات وجود ندارد و آنچه ما در این مورد می بینیم آموزش هایی است که والدین این حیوانات به آنها داده اند.
  • وجود کرومزوم اضافی را نمی توان دلیلی بر ذاتی بودن پرخاشگری دانست، کرومزوم اضافی سبب افزایش و درشتی اندام می شود ولی چه بسا وجود اندام قوی و قد بلند از نظر اجتماعی خود یک امتیاز است و این گونه افراد را به عنوان مأمون، آدمکش که حالت های پرخاشگرانه را به وجود می آورند باشند حال می توان عده ای از پرخاشگران را یافت که فاقد کرومزوم اضافی نیز هستند.
  • تحریک الکتریکی هیپوتالاموس در مورد حیوان وقتی موجب رفتار پرخاشگرانه می شود که او در برابر حیوان ضعیف تر از خود قرار گرفته باشد اگر حیوان در مقابل او قوی تر از وی باشد واکنش او فرار و ترس است نه پرخاشگری. در انسان نیز حالت هیجانی عصبانیت و پرخاشگری بر طبق نظریه تحریکی ـ شناختی ناشی از شناخت فرد از کلمات و مفاهیم به عنوان ابزار عصبانی کننده و توهین آمیز می توان استفاده کرد به همین دلیل ممکن است از دو فرد یکی در برابر شنیدن کلمه ای عصبانی نشود و دیگری در برابر شنیدن همان کلمه عصبانی شود حال آنکه اگر پرخاشگری ذاتی بود بایستی هر دو نفر عصبانی می شدند. گذشته از دو گروه اصلی مطرح شده، گروهی معتقدند که رفتار پرخاشگری ریشه در عدم فرصت یادگیری دارد، یعنی فرد به علت اینکه فرصت یادگیری نداشته و یک موجود ناپخته است، نمی داند که نسبت به یک محرک چگونه عمل کند لذا ممکن است به صورت پرخاشگری از خود واکنش نشان دهد. لذا این فرد بایستی به مرور یاد بگیرد تا چگونه پاسخ محرکات را به صورت مناسب دهد (نوابی نژاد، ۱۳۷۳).
  • گاهی رفتارهای پرخاشگرانه ناشی از یک احساس ناامنی است که در حقیقت این رفتار یک پاسخ دفاعی به وضعیت ناامنی است که در آن قرار گرفته است. یک فرد با ابزار دفاعی که یک حرکت پرخاشگرانه است از خود دفاع می کند تا وضعیت ناامن را از بین ببرد (نوابی نژاد، ۱۳۷۳).

 

فرضیه ناکامی ـ پرخاشگرانه

گر چه پاسخ افراد نسبت به ناکامی بسیار متفاوت است زیرا عوامل ناکام کننده و شخصیت فرد ناکام شونده دامنه بسیار گسترده ای دارند در مجموع می توان گفت که پاسخ ناکامی پرخاشگری یعنی رفتار دشمنانه و تند به هنگام عدم سازگاری با موقعیت، این رفتار در زندگی روزمره ارتباط بسیار نزدیک با ناکامی دارد مثلاً کودکی که از بازی کردن منع می شود در اثر خشم اخم می کند یا پاهای خود را بر زمین می کوبد. چیزی که ثابت شده است این است که ناکامی پرخاشگری را افزایش می دهد پرخاشگری می تواند ناکامی های فشرده را رها سازد و نوعی تسکین موقتی برای فرد مزاحم آورد اما پایان آن معمولاً رضایت بخش نیست به هنگام مواجه شدن با ناکامی باید آن را به صورت یک مسأله مطرح کرد و به دنبال راه چاره آن افتاد. پرخاشگری ممکن است مستقیماً خود مانع را هدف قرار دهد (فرقان رئیسی، ۱۳۸۶).

جان والر و همکارانش فرضیه پرخاشگری در کلمه پاسخ به ناکامی را ارائه نمودند که در آن پرخاشگری همیشه در پی ناکامی خواهد بود (والر دوب ـ مورد سیرز ۱۹۹۳). این افراد مانند فروید پرخاشگری را در حکم عامل تصفیه می دانستند پیداست که فرضیه ناکامی ـ پرخاشگری می توانند واکنشی در برابر ناکامی باشد اما عوامل دیگری نیز می تواند در پرخاشگر بودن یا نبودن یک فرد مؤثر باشد افزون بر آن ناکامی یا سایر تحریک های عاطفی همیشه موجب پرخاشگری نمی شود (ریتا ولکسی نلسون، ۱۳۷۹).

پرخاشگری از دیدگاه های مختلف

هر چند از منظر جامعه شناسی، بخش عظیمی از معظلات و آسیب های روانی جوامع، معطوف به پدیده مهاجرت است، اما شکی نیست که در میان علل بروز رفتارهایی چون پرخاشگری و خشونت، عوامل دیگری غیر از مهاجرت دخیل هستند که در حوزه آسیب شناسی اجتماع تعریف می شوند. گروه های نوجوان و جوان جامعه هر گاه نتوانند خود را با ساختارهای ایستا و ثابت حقوقی و اداری رایج تطبیق دهند، به عناصر ضد اجتماعی بالقوه ای تبدیل می شوند که کاتالیزورهایی از قبیل عدم تأمین نیازهای اولیه شغل، مسکن و امنیت، می توانند آنها را به فعلیت برسانند.

البته هماهنگ نشدن با محیط اجتماعی و قوانین موجود اداری کشور گاهی به دلیل ضعف های فردی بروز می یابد. چنانچه (آنتونی گیدنز) جامعه شناس از قول (سزار لومبروزو) جرم شناس ایتالیایی ادعا می کند که برخی افراد با تمایلات جنایتکارانه متولد می شوند که این در واقع بازگشت به اصل یا به نوعی انسان ابتدایی است، فروید نیز در همین خصوص در جای دیگری نقل می کند که روان رنجوری در افراد کناره گیر و بی احساس، پایه و اساس بزه اجتماعی است و افرادی که چنین خصایصی دارند مستعد ارتکاب جرایم خشن هستند. اما آنچه مسلم است برخورد و ستیز میان هنجارهای مختلف با خاستگاه های گوناگون، وقتی در کنار آسیب های محیطی دیگر از قبیل بیکاری، رشد جمعیت، فقر و … قرار گیرد، فرد و جامعه را تحت فشار قرار می دهد و بروز رفتارهای حاکی از پرخاشگری و خشونت تبدیل به راه حلی می شود برای کاهش بار این فشار و انتقال آن به نقطه ای دیگر بدون اندیشیدن به عواقب فرهنگی و سنتی آن.

هر چند رابرت ک. مرتون (۱۹۷۵) مفهوم بی هنجاری را تعدیل کرده و آن را تنها فشاری می داند که حاصل از برخورد هنجارهای پذیرفته شده فرد با واقعیت اجتماعی است، اما برخی جامعه شناسان نظیر (ریچارد کلووارد) و (لویدای) ظهور باندهای خشونت و بزه در جامعه را نتیجه عدم توفیق تنها در اجتماعات فرهنگی می دانند که احتمال دستیابی آنان به موفقیت مشروع را به صفر نزدیک می کند. بدین ترتیب وجود خرده فرهنگ های گوناگون با زمینه های مختلف جمعیتی می تواند منشأ بروز خشونت های بالقوه ای باشد که در صورت عدم تحرک جغرافیایی کمتر می توان شاهد آن بود.

از طرفی آنچه در این میان کمتر مورد توجه قرار می گیرد، خلاء برقراری ارتباط صحیح میان نسل هاست. نسل جدید در هیاهوی جمعیت، جنگ، فقر، بیکاری، بیماری، صنعت و مدرنیته، نیازمند باز تولید الگوهایی است که تبیین کننده و کنترل کننده رفتارهای به ویژه بحرانی آن باشد. الگوهایی که ساختاردهی مجدد آنها منوط به حفظ ارزش های مفید و در عین حال ترکیب نگرش های برتر میان آنهاست. مقاطع رشدی در دوره های مختلف، افراد متفاوتی را به جامعه عرضه کرده است. نسل گذشته کمتر شاهد درگیری های وسیع اجتماعی در شکل گیری شخصیت فرد بود و شاید به همین دلیل، پرخاشگری و خشونت را به نسل های جدید نسبت می دهند. اما واقعیت این است که سرعت سرسام آور دگرگونی فضای زندگی، فرصت تبیین ارزش های هر نسل را به حداقل می رساند. پس داشتن جامعه ای با کمترین میزان پرخاشگری و خشونت در بستر شناخت دقیق تر جامعه و تحولات اجتماعی و پاسخگویی به نیازهای روانی و مادی شهروندان آن میسر است.

زیان های پرخاشگری

علیرغم تمامی مسائل ذکر شده پرخاشگری همیشه اوقات نیز زیان آور و مضر نیست بلکه اگر پرخاشگری از حد اعتدال خارج نشود و هدف آن تسلط بر مشکلات زندگی و ترقی و تعالی و آلایش انسان باشد نه تنها سودمند است بلکه ضروری نیز هست. قرار دادن حد و مرز برای پرخاشگری مضر و سودمند قدری مشکل به نظر می رسد لذا کودکی که بر علیه بزرگترهایش سرکشی می کند پرخاشگر است ولی در عین حال نشان می دهد که انگیزه ای او را به سوی استقلال که جزء ضروری و با ارزش رشد اوست رهبری می کند. درباره مفید و لازم بودن عمل پرخاشگری فروید معتقد است که اگر انسان برای ابزار پرخاشگری اجازه نیابد نیروی پرخاشگری اش انباشته می شود و سرانجام به شکل خشونت مفرط یا بیماری روانی ظاهر می شود. در واقع به تعبیر او برای پالایش روانی سه راه حل وجود دارد که به طور مستقیم و غیر مستقیم با پرخاشگری در ارتباط است این سه راه حل عبارتند از:

  • صرف نیرو در فعالیت های بدنی از قبیل بازی های ورزشی جست و خیز، مثبت زدن به کیسه بوکس و غیره.
  • عصبانیت و زود خشمی در افراد، مانع از شکوفا شدن و بیداری تمایلات معنوی و روحانی در روح و روان اشخاص می شود.
  • خشم و عصبانیت، به دلیل فرسوده کردن ذهن و جسم و تولید دردهای عصبی و جسمانی در اندام و جوارح افراد، باعث کوتاه شدن هر چه بیشتر عمر و سن اینگونه اشخاص می شود.
  • اشتغال به پرخاشگری خیالی و غیر مخرب.
  • اعمال پرخاشگری مستقیم حمله به ناکام کننده، صدمه زدن به او، ناراحت کردن او ناسزا گفتن به او و جزء اینها آیا پرخاشگری قابل کنترل است؟ اکثر پژوهشگران معتقدند که عوامل محیطی باعث کسب و نگهداری رفتارهای پرخاشگرانه می شود به نظر آنها تغییرات مناسب در موقعیت های محیطی سبب از بین رفتن زمینه های ایجاد کننده پرخاشگری و خشونت در رفتار کودکان و نوجوانان می شود هم چنین با دادن شخصیت مثبت و منطقی به کودکان عدم تبعیض میان آنها، عدم تحقیر کودکان، دادن مسئولیت ها در حد توان به افراد پرخاشگر صحبت کردن با آنها آگاه کردن آنها در مورد خطرات پرخاشگری ایجاد رابطه صمیمی و عاطفی با آنها و توجه به مشکلات آنها تشویق کردن آنها به کارهای گروهی و جمعی و در پایان با شناسایی روحیات فرد برخورد صحیح با آن می توان در شناسایی عواملی که پرخاشگری را ایجاد یا تشدید می کنند اقدام کرد.

 

تکنیک های لازم برای کنترل پرخاشگری در محیط خانواده

  • صمیمیت:

صمیمیت در خانواده امری لازم و ضروری است زیرا نقش مهمی در کاهش خشونت در خانواده دارد بسیاری از رفتارهای خشونت آمیز به این دلیل است که صمیمیت بین طرفین وجود ندارد. صمیمیت هنگامی افزایش می یابد که افراد خانواده در امور زندگی با یکدیگر مشارکت داشته باشند. همچنین اعتماد و اطمینان در مشارکت بین اعضای خانواده باعث صمیمیت می شود.

  • تأمل و سکوت:

یکی از بهترین راه های کنترل خشونت در خانواده کنترل رفتار خویشتن در مواقعی است که یکی از اعضای خانواده به تحریک دیگری بپردازد. بهترین شگرد در این هنگام آن است که دیگران سکوت اختیار کنند تا آن فرد هم آرامش پیدا کند سپس در یک فرصت مناسب با هم به بحث و بررسی بپردازند.

  • تخلیه:

تخلیه یعنی اینکه بطور مستقیم جواب خشونت را ندهیم. تحقیقات جدید نشان می دهد که پرخاشگری فیزیکی علاوه بر اینکه خشم را کاهش نمی دهد بلکه باعث افزایش آن نیز می شود.

  • مدل پرخاشگری غیر پرخاشگرانه (قدم زدن و …):

تحقیقات نشان داده که افراد عادی که پرخاشگری خود بدون رفتار پرخاشگرانه بروز دادند بعد از این کار سطح کمتری از پرخاشگری را داشته اند ولی بطور کل این روش هم زیاد مؤثر نیست.

  • تنبیه:

در طول تاریخ یکی از وسایل اجتماعی برای کم کردن میزان خشونت تنبیه بوده است که توسط آن جلوی تجاوز خشونت و دیگر رفتارهای پرخاشگرانه را می گرفتند ولی در حال حاضر علما معتقدند که تنبیه بطور موقت جلوی خشونت حاضر را می گیرد و بر عکس در طولانی مدت به طور مستقیم باعث تقویت آن می باشد. در حال حاضر تنبیه بدنی از طرف سازمان بهداشت جهانی ممنوع شده است.

  • صحبت کردن در مورد مشکل:

بهترین روش برای کاهش پرخاشگری صحبت کردن در مورد آن است این تکنیک بطور عملی به دو صورت عملی است ولی اینکه در لحظه ای که پرخاشگری به حد اعلای خود می رسد یکی از طرفین سکوت اختیار کند و سعی کند قائله را ختم کند ولی بعد از اینکه طرفین آرام شدند و مدتی نیز گذشت با خونسردی مطالب را با یکدیگر در میان   می گذارند و آن را حل و فصل می کنند می تواند کمک کننده باشد.

درمان پرخاشگری

برای درمان پرخاشگری چندین گام وجود دارد که در ذیل به آنها پرداخته شده است:

شناخت و ریشه یابی علت یا علل پرخاشگری است. با شناخت این عوامل می توان همکاری های لازم را برای کاستن از میزان و شدت پرخاشگری ارائه نمود مانند سرگرم نمودن فرد، مهر و محبت و دلجویی، آموزش تنهایی فکر کردن، صبر و متانت نشان دادن در مواقع پرخاشگری، تشویق جهت استفاده از روش اجرای عدالت در منزل، برآورده کردن نیازهای کودکان و نوجوانان، مساعد ساختن جو آزادی های کنترل شده، جلوگیری از توهین و ناسزا گفتن به آنها و یا مقابله به مثل نکردن با آنها جلوگیری از تهدید و ترساندن الگوهای خوب را به آنها نشان دادن رهنمودهایی در مورد سازش و جوشش با دیگران، رعایت قوانین در زندگی با دیگران، عادت دادن آنان به گذشت، یاد دادن انتقاد صحیح به آنها جهت تخلیه و سبک شدن و آرامش یافتن و در پایان چنانچه رعایت عوامل فوق تأثیری نداشت می توان از عوامل دیگری مانند توبیخ، اخطار، تحکم، علامت مقابله به مثل تنبیه و قهر و … استفاده نمود.

راه های پیشگیری از پرخاشگری

خواه چهار ساله یا چهل ساله، همه ما بارها عصبانی شده ایم. اما فردی که در طول زندگی نیاموزد چگونه بر خشم خود مسلط شود، روابط را خدشه دار و دوستان و اطرافیان را آزرده خاطر می سازد. خصیصه های ذاتی مواقعی که فرد عصبانی      می شود، میزان عصبانیت او را غالباً شخصیت او معین می کند. حالات فوق العاده حساس، سرکش، بی دقت، پر تحرک یا پرخاشگر بودن می تواند بخش رشد      یافته ای از یک شخصیت سالم و یا در نهایت یک مبارزه جو باشد. نکته مهم این است که با پی بردن به ضعف رفتاری فرزندتان می توانید پرخاشگری ها را به نقاط قوت تبدیل کنید. وقتی که کودک عصبی در مورد چیزهایی عصبانی می شود که دوست صبور او اصلاً به آن موارد توجهی ندارد، در این صورت شما نیاز به زمان بیشتری دارید تا جایگزین هایی را به جای عصبانیت به او بیاموزید. مراحل رشد زمانی که کودک در مرحله رشد فیزیکی یا اجتماعی قرار دارد زمینه بیشتری برای پرخاشگری و عصبانیت در او ایجاد می شود. مراحل مختلف رشد، عوامل خشم متفاوتی دارند. وقتی به کودک خود که به کاسه توت فرنگی دست درازی کرده،     می گویید: «الان اجازه خوردن آنها را نداری»، عصبانی می شود. ولی فرزند بزرگتر شما تحمل جواب مشابه را دارد به دلیل این که او صبر و بردباری را در خود پرورانده است.

جنسیت

بطور کلی، پسرها خشم خود را راحت تر از دخترها ابراز می کنند و شاید یک توجیه فرهنگی برای آن وجود داشته باشد. به احتمال زیاد والدین و مربیان از پسرها فوران خشم را انتظار دارند و از آن چشم پوشی می کنند در صورتی که گریه رنجورانه یک دختر عصبانی مورد قبول آنهاست. اما کودکان در هر دو جنس نیاز به یادگیری کنترل خشم دارند.

چرا کودکان پرخاشگر می شوند؟

پرورش اجتماعی رفتار و عقاید اخلاقی یکی از تکالیف عمده در همه فرهنگ هاست. همه جوامع باید راه هایی بیابند تا مانع از آن شوند که اعضای آن یکدیگر را بکشند یا به هم آسیب برسانند و همانگونه که در زمینه رفتارهای ضد اجتماعی تحقیقاتی فراوان انجام گرفته، مطالعات بیشتری در زمینه جنبه هایی     مثبت تر و نوعدوستانه تر رفتارهای اجتماعی از قبیل همکاری، کمک کردن و مشارکت، همدلی و بطور کلی رفتارهای جامعه پسندانه تر می بایستی انجام پذیرد. زیرا نوعدوستی رفتاری است که از سوی همه افراد جامعه با دیدی مثبت به آن    می نگرند اما پرخاشگری به منزله رویدادی نامطلوب و ناخوشایند و در عین حال رایج به آن نگریسته می شود.

در تربیت اجتماعی کودک، خواه از نظر سازگاری خود کودک و خواه از نظر تأثیر آن روی جامعه، هیچ قالب رفتاری دیگری به اندازه پرخاشگری حائز اهمیت نیست و قصور در شیوه های تربیتی کودکان و عدم پیشگیری از رفتار ناسازگارانه می تواند عواقب دراز مدت وخیمی را به بار آورد.

رفتار پرخاشگرانه از انگیزه پرخاشگری سرچشمه می گیرد که به قصد آزار کسی یا آسیب رساندن به چیزی ابراز می شود، لذا بهتر است به پرخاشگری به عنوان پاسخی آشکار بنگریم. عنوان پرخاشگرانه بازتابی از نوعی قضاوت اجتماعی است که تحت تأثیر چندین عامل قرار دارد. طبق تجزیه و تحلیل بندورا این عوامل شامل:

  • خصوصیات رفتار مورد مشاهده
  • خصوصیات فردی که نام گذاری می کند.
  • خصوصیات شخصی که رفتار او نام گذاری می شود.

 

جوانی و پرخاشگری

دوره جوانی به دلیل ویژگی ها و شرایط منحصر به فردش در طول زندگی افراد از اهمیت خاصی برخوردار است. حساسیت دوره جوانی به دلیل بروز خصوصیات دوره ای در کنار آسیب های بالقوه ای که در مسیر آن قرار دارند، لزوم بازنگری در مفاهیم اصلی مربوط به این دوره را بیش از پیش آشکار می کند.

شاید بتوان مهم ترین شاخص های دوره جوانی را بروز حالات و احساساتی متفاوت از دوران قبل و بعد از آن دانست. فوران احساساتی همچون استقلال طلبی، خودباوری، نیاز به قبول عام یافتن و اطمینان از معتمد تلقی شدن از دید سایرین در کنار بروز احساسات در قالب نیازهای روحی و روانی، دوره گذار جوانی را کاملاً متمایز می کند. اما شاید در طول همه این مشخصات، پرخاشگری که گاه به خشونت می انجامد، می تواند سلسله جنبان همه عواطف و احساسات ویژه آن باشد. شکی نیست که پرخاشگری و خشونت جزء جدایی ناپذیر شخصیت قشر جوان است.

رابطه میان پرخاشگری کودکی و بزرگسالی

کودکان از لحاظ تداوم رفتار پرخاشگرانه در طول زمان با هم فرق دارند. کودکانی که در سال های اولیه به شدت پرخاشگرند به احتمال زیاد در جوانی و بزرگسالی هم پرخاشگر خواهند بود و کودکانی که تمایلات پرخاشگرانه نداشته اند به احتمال زیاد در بزرگسالی هم پرخاشگر نخواهند بود. در مورد دختران نیز ثبات پرخاشگری در طول زمان کمتر از پسرهاست. یک بررسی ۲۲ ساله پرخاشگری نیز میزان متعادلی از ثبات را نشان می دهد و اخیراً (هیوسمان و همکارانش، ۱۹۸۴) طی تحقیقی پیگرد در مورد ۶۰۰ فردی که ابتدا در سن ۸ سالگی مورد مشاهده قرار گرفته بودند، دریافتند که ۸ ساله های پرخاشگرتر هنوز هم پرخاشگرتر از همسالانشان در سن ۳۰ سالگی می باشند.

پسرانی که همسالانشان در تقسیم بندی خود آنها را در کودکی پرخاشگر به حساب آورده بودند به احتمال بیشتر در بزرگسالی در سطح بالاتری از محکومیت های کیفری، سوء رفتار با همسر، تخلفات رانندگی، قرار داشتند. رابینز (۱۹۶۶) موقعیت اجتماعی گروهی از افراد بزرگسال را که سی سال قبل به علت مسایل مختلف به درمانگاه مشاوره و راهنمایی کودکان ارجاع شده بودند مطالعه نمود نتایج این مطالعه نشان داد افرادی که در دوران کودکی به دلیل پرخاشگری و رفتارهای ضد اجتماعی دیگر به درمانگاه آورده شده بودند بیش از کسانی که به خاطر مشکلات دیگر مثلاً ترس یا وحشت غیر عادی به درمانگاه ارجاع شده بودند احتمال داشت در سنین بالاتر به مشکلات روانی دچار شوند. به علاوه هر چه رفتار ضد اجتماعی دوران کودکی شدیدتر بود، احتمالاً بروز مشکلات و مسائل رفتاری شدید در بزرگسالی نیز بیشتر می شد.

البته کودکان در مقابل رویدادهای ناخواسته زندگی چون جدایی والدین، به دنیا آمدن کودکی جدید در خانواده و حوادث دیگر … بیشتر پرخاشگر می شوند ولی پرخاشگری شدیدی که بیش از چند ماه به طول انجامد، غالباً حاکی از تداوم داشتن این الگوی رفتاری است. بررسی طولی دیگری نشان داد کودکانی که در فرآیند رشدشان بیشتر برنامه های خشونت بار را تماشا می کردند در سن جوانی بیشتر رفتارهای پرخاشگرانه بروز دادند. این پژوهش ها همبستگی مثبتی را میان پرخاشگری در دوره کودکی و بزرگسالی نشان می دهد. رابطه و ثبات پرخاشگری نشان گر این است که والدین و معلمان و سایرین باید از همان ابتدا که کودک در حدی مشکل آفرین و یا پرخاشگر است مداخله نمایند (فاگوت و هاگان، ۱۹۸۲). به هر حال یافته ها حاکی از آن است که با استفاده از روش های مؤثر جهت اصلاح و تغییر رفتار پرخاشگرانه در کودکی می توان هم فرد پرخاشگر و هم جامعه را از رنج و ناراحتی در دوره های بعد محفوظ نمود.

نقش پرخاشگري در زندگي زناشويي

پرخاشگري، اثرات بسياري در زندگي اجتماعي دارد. معمولاً افراد پرخاشگر دچار نوعي حالت غم و افسردگي هستند. معمولاً افرادي كه زندگي پرتنش و عذاب‏آور داشته و از مشكلات گوناگون اجتماعي ـ اقتصادي رنج مي‏برند. در جامعه و در ميان دوستان و آشنايان خود از محبوبيت كمتري برخوردارند. زندگي زناشويي نيز براي افراد پرخاشگر بسيار مسأله برانگيز است. اسميت گزارش مي‏دهد كه در مصاحبه با زوج‏هايي كه در زندگي دچار مشكل هستند، به اين نتيجه رسيده است كه اگر يكي از آنها يا هر دو نفرشان امتياز بيشتري در قسمت ستيزه‏جويي داشته باشند، برخورد آنها تندتر و زننده‏تر از زوج‏هايي است كه امتياز كمتري در اين زمينه دارند. اسميت در تحقيق ديگري كه در آن افراد با امتياز بيشتر ستيزه ‏جويي، در ارتباط خانوادگي خود گزارش داده‏اند، چنين نتيجه گرفته است كه آنها در زندگي خانوادگي خود ناموفق هستند و درگيري‏هاي بسار هم دارند.

چيره شدن خشم بر فرد و عدم كنترل رفتارهاي متعاقب آن مهم‏ترين عاملي است كه سبب از هم پاشيدگي زندگي مشترك مي‏شود. اشخاصي كه در شروع زندگي مشترك، قلبهايشان از اميد و آرزو لبريز است چگونه نمي‏توانند زندگي را سعادتمندانه ادامه دهند. از ديدگاه او خشم ويران‏كننده محبت و صميمت و عاملي است كه كوچكترين اختلاف عقيده را تبديل به فاجعه مي‏كند.وقتي ميان زن و شوهر درگيري و مشاجره رخ مي‏دهد. آنان از نقاط ضعف يكديگر اطلاع دارند، آنها از اين اطلاعات براي ضربه زدن به هم استفاده مي‏كنند، اين كار اگر مداوم و دائمي باشد مي‏تواند بسيار خشن و آزاردهنده باشد. در هنگام بروز اختلاف، به شكلي كه گفته شد زوجين احساس سرخوردگي، آسيب ديدن و خشم بسيار مي‏كنند. بحثهاي آنان چنان بالا مي‏گيرد كه از كنترل خارج مي‏شود. ابتدا بر سر موضوع ساده‏اي مانند چگونگي پختن غذايي چون ماكاروني درگير مي‏شوند. بعد به مرور گفته‏ها و خاطرات مي‏پردازند. درگيري شديدتر مي‏شود، به تدريج هر كدام با مورد انتقاد قرار دادن اقوام و بستگان و دوستان، سعي در تشديد حملات دارند. به اين جهت هنگامي كه درگيري مداوم مي‏شود، پس از چند سال، زن و شوهر در ادامه روابط خشن و نادرست خود، دچار ترديد شده و ازدواج خود را ناموفق و از كرده خود پشيمان مي‏شوند. اين احساس سبب مي‏شود در مشاجرات بعدي حساس‏تر و آسيب‏پذيرتر شده و عاقبت بر اثر تكرار نزاع‏ها، هر دو دلسرد شده و زندگي مشترك آنها از هم بپاشد. احساس الفت، علاقه و دوستي از ميان رفته فقط وابستگي حقوقي ميان زن و شوهر باقي بماند. در بسياري از موارد آنان به دلايل اجتماعي يا فزندان به سوي طلاق هم نمي‏روند. اما زندگي آنان در عمل به جدايي و بن‏بست مي‏رسد. اين جدايي سبب بروز مفاسد و مشكلات زيادي در خانواده‏هاست.

 

روش هایی برای درمان پرخاشگری کودکان

  • محدودیت هایی برای کنترل پرخاشگری وضع کنید و آنها را به اطلاع کودک برسانید.
  • مدل های پرخاشگری را به حداقل برسانید. می توانید از راهکارهای زیر استفاده کنید:

–  نگذاریدکودک فیلم های خشونت آمیز تلویزیونی ببیند.

            –  فیلم ها، تصاویر و روزنامه کودک را به دقت انتخاب کنید.

            –  الگوهایی را در اختیار کودک بگذارید که پرخاشگرانه نباشند.

            –  همراه کودک برنامه های تلویزیونی را ببینید و صحنه پرخاشگرانه آن را تفسیر کنید.

  • همدلی را افزایش دهید. آگاهی کودک را نسبت به رنجی که بر اثر پرخاشگری او در افراد یا حیوانات به وجود می آید، افزایش دهید.
  • رفتارهایی را که مغایر با رفتار پرخاشگرانه است، تقویت کنید.
  • به جای کودک پرخاشگر، به کودکی که به وی پرخاش شده توجه کنید.
  • نحوه ارتباط کودک را با افرادی که با او زندگی می کنند، مورد بررسی قرار دهید.
  • اگر قرار است کودک به دلیل رفتار خشونت آمیزش تنبیه شود، بهتر است به طریقی باشد که منجر به حمله انتقامی و تلافی جویانه از طرف کودک نشود.
  • فرصت تخلیه هیجانات را برای کودک فراهم کنید.
  • مباحث گروهی یا خانوادگی را که تأکید بر همکاری با دیگران دارد، به کار گیرید.
  • همکاری، مسئولیت و پیگیری مسائل مورد علاقه را با دادن مسئولیت به کودکان تشویق کنید.
  • فعالیت های ساعتی او را در صورت امکان با شرکت کودکی دیگر طراحی کنید.
  • از تنبیهات بدنی پرهیز کنید.
  • علت رفتار پرخاشگرانه وی را بیابید.
  • ثبت وقایع روزانه، بازی درمانی، بازی های جالب، جمله سازی و گوش دادن فعال ممکن است به عنوان کمکی در جهت درک کودکان خشن به کار گرفته شود.
  • به کودک بفهمانید که با هر رفتار خشونت آمیز، خود را از شما بیشتر دور می کند.
  • از کودک پرخاشگر بخواهید الگوی مطلوبی برای خود بیابد و فهرستی از رفتارهای الگو را در کوتاه مدت اجرا نماید.
  • با کودک قرارداد رفتاری ببندید تا برای رفتارهای مطلوبش جایزه دریافت کند و نتیجه اعمال نامطلوبش را ببیند.

الگوهای پرخاشگری

همه جوامع باید راه هایی را بیابند تا مانع از آن شوند که اعضای آن به هم  آسیب برسانند. همه مردم رفتار پرخاشگرانه را تا اندازه ای کنترل می کنند ولی از لحاظ ارزشی که برای آن قایلند و میزان محدود کردن آن، با هم فرق دارند.

افرادی که مستعد پرخاشگری هستند با دیدن خشونت پرخاشگرتر می شوند. برای مثال، در میان قبایل سرخپوست آمریکایی، کومانچی ها و آپانچی ها را جنگجو بار می آورند و حال آنکه هوپی ها و زونی ها به کودکانشان غیر پرخاشگرانه می آموزند. اصولاً در فرزندانشان صلح جویی و رفتار غیر پرخاشگرانه را رشد می دهند.

ناکامی و پرخاشگری

ناکامی یکی از مسائلی است که به پرخاشگری می انجامد. وقتی فرد به هدف خود دست نیابد و ناکام شود، یکی از رفتارهایی که از او سر می زند پرخاشگری است.

اضطراب و پرخاشگری

افراد مضطرب نمی توانند افراد آرامی باشند. آنها رفتارهایی پرخاشگرانه از خود بروز می دهند؛ البته بلافاصله پشیمان می شوند و از طرفینی که در برابرشان قرار دارند عذرخواهی می کنند. اگر از فرد مضطرب بپرسیم که چرا پرخاش می کنی و عصبانی هستی؛ خواهد گفت نمی دانم؛ یا خواهد گفت دست خودم نیست.

پرخاشگری نشانه ای از تضادهای درونی

گاهی افراد در دوگانگی و تضادهای درونی قرار می گیرند. یا بهتر بگوییم، گاهی بر سر دو راهی هایی گیر می کنند و نمی دانند کدام راه را انتخاب کنند؛ و این حالت آنها را دچار تعارض، اضطراب و خشم می کند. مثلاً فردی که دوست دارد در محل کارش باقی بماند و به فعالیت های خود بپردازد و از طرفی باید برای انجام پاره ای از فعالیت های محوله از سازمان خارج شود یا به مأموریت برود، دچار دوگانگی می شود. باید به این افراد کمک کرد تا مدت طولانی بر سر دوگانگی قرار نگیرند زیرا که آنها بایستی به سرعت و با دقت درست ترین کار را انجام دهند. شاید اگر همچنان فرد در دو راهی خود باشد و نتواند از آن خارج شود این باعث اخراج او از شغلش به دلیل انجام ندادن درست فعالیت هایش شود.

پرخاشگری و افسردگی

پرخاشگری و کج خلقی در افراد چنانچه با علامت های دیگر همراه باشد، می تواند نشانه ای از افسردگی باشد که در این صورت لازم است شرایط زندگی فرد تمام و کمال مورد بررسی قرار گیرد.

 

پرخاشگری، بیماری ها، مصرف دارو

بعضی از بیماری ها به مصرف دارو نیاز دارد و ممکن است از عوارض جانبی داروها کج خلقی و رفتارهایی باشد که خشونت را بر می انگیزند.

سه مرحله تحول از نظر اسلام

نحوه برخورد با فرزند در مراحل رشد:

هفت سال اول او را آزاد بگذارید تا استقلال در عمل پیدا کند. هفت سال دوم آمادگی خاصی برای الگوپذیری دارد، الگوهای مناسبی در اختیارش قرار دهید و محیط تعلیم و تربیت او را هر چه بیشتر غنی و اصلاح کنید تا از طریق مشاهده الگوهای مفید و جذاب، رشد کند. اما در مورد دوره نوجوانی او را آزاد بگذارید تا خود انتخاب کند و حتی در مورد مسائل گوناگون زندگی با او مشورت کنید و از او نظرخواه باشید.

اگر با نوجوان این گونه برخورد شود، طبیعی است که هم اعتماد به نفس او تقویت می شود و هم احساس امنیت و آرامش می کند و اضطراب، که اصلی ترین عامل رفتار پرخاشگرانه است، در او تقلیل و تعدیل پیدا می کند. این اساسی ترین راه حل برای مهار و کاهش رفتار پرخاشگرانه نوجوان است.

خشونت های تلویزیونی

تلویزیون، آموزگار قدرتمندی است و اگر بینندگان شخصیت های مورد علاقه خود را ببینند که اعمال خشن و پرخاشگرانه انجام می دهند تا به خواست خود برسند، آنها نیز همان کار را انجام خواهند داد. به نظر می رسد تلویزیون از افرادی که مرتکب جنایت می شوند قهرمان می سازد، بینندگان فکر می کنند اگر آنها نیز مانند شخصیت های جنایتکار تلویزیون رفتار کنند آنها هم قهرمان می شوند.

به اعتقاد کارشناسان، تلویزیون و برخی برنامه های آن ارزش های زندگی را تنزل می دهند. تلویزیون خشونت و حتی مرگ را خنده دار و غیر واقعی جلوه می دهد. بینندگان نمی آموزند که برای زندگی احترام قائل باشند، زیرا خشونت تلویزیون آنها را مسحور خود کرده است. آنان تفاوت بین واقعیت و غیر واقعیت را در بین برنامه های تلویزیونی نمی توانند بیان کنند. تلویزیون باور پذیر است. شخصیت های داستان باور پذیر هستند. اما باور اینکه آنها هنرپیشه هستند و این داستان ها غیر واقعی کمی مشکل است.

 

خصیصه های ذاتی

مواقعی که فرد عصبانی می شود، میزان عصبانیت او را غالباً شخصیت او معین می کند. حالات فوق العاده حساس، سرکش، بی دقت، پر تحرک یا پرخاشگر بودن می تواند بخش رشد یافته ای از یک شخصیت سالم و یا در نهایت یک مبارزه جو باشد. نکته مهم این است که با پی بردن به ضعف رفتاری فرزندتان می توانید پرخاشگری ها را به نقاط قوت تبدیل کنید. وقتی که فرد عصبی در مورد چیزهایی عصبانی می شود که دوست صبور او اصلاً به آن موارد توجهی ندارد، در این صورت شما نیاز به زمان بیشتری دارید تا جایگزین هایی را به جای عصبانیت به او بیاموزید.

روش هایی برای درمان پرخاشگری

  • محدودیت هایی برای کنترل پرخاشگری وضع کنید و آنها را به اطلاع فرد برسانید.
  • مدل های پرخاشگری را به حداقل برسانید. می توانید از راهکارهای زیر استفاده کنید:

  الف- ساعات کاری فرد را کم کرده تا از خستگی بدون دلیل وی که ممکن است ایجاد پرخاشگری کند جلوگیری کنید.

ب- فیلم ها، تصاویر و جراید روزنامه ها که امکان دارد خشم فرد را برانگیزد را به دقت انتخاب کنید.

ج- محیطی آرام و کنترل شده را در نظر گیرید تا فرد استراحت کند.

د- هیچ نکته ای که موجب پرخاش وی گردد را در لحظات استراحت با وی در میان نگذارید.

ه- در صورتی که مسأله ای پیش آمده که نیاز به مشورت با فرد حس ابتدا مقدمه چینی کنید سپس در حالی که در مورد موضوع بی اهمیتی بحث می کنید مسأله را با وی در میان گذارید.

  • همدلی را افزایش دهید. آگاهی فرد را نسبت به رنجی که بر اثر پرخاشگری او در افراد دیگر به وجود می آید را افزایش داده و در این مورد با او صحبت کنید.
  • رفتارهایی را که مغایر با رفتار پرخاشگرانه است، تقویت کنید.
  • به جای فرد پرخاشگر، به فردی که به وی پرخاش شده توجه کنید.
  • نحوه ارتباط فرد را با افرادی که با او زندگی می کنند، مورد بررسی قرار دهید.
  • اگر قرار است فرد را به دلیل رفتار خشونت آمیزش تنبیه کنید، بهتر است از شیوه هایی استفاده نمایید که منجر به حمله انتقامی و تلافی جویانه از طرف فرد نشود.
  • فرصت تخلیه هیجانات را برای فرد فراهم کنید.
  • مباحث گروهی یا خانوادگی را که تأکید بر همکاری با دیگران دارد به کار گیرید.
  • علت رفتار پرخاشگرانه وی را بیابید.
  • به فرد بفهمانید که با هر رفتار خشونت آمیز، خود را از شما و دیگران بیشتر دور می کند.
  • از فرد پرخاشگر بخواهید رفتار مطلوبی برای خود در نظر بگیرد و فهرستی از رفتارهای مناسب را در کوتاه مدت اجرا نماید.
  • با فرد قرارداد رفتاری ببندید تا رفتارهای مطلوب را بیشتر بیان کند و انجام دهد و مداوم در مورد آن به او گوش زد کنید و در مورد رفتارهای نامطلوب با وی مقابله کنید.

 

نتیجه گیری

به طور کلی خشونت و پرخاشگری بیشتر عامل بیرونی دارد و فقط در موارد خاص به علل درونی مربوط می شود. خانواده در درجه اول، بایستی محرک های محیطی را که باعث تحریک خشم و ایجاد خشونت در فرد می شود را شناسایی و سپس برای رفع آن به کمک روانشناسان و متخصصان اقدام نمایند.

مطالعاتی چند که در زمینه پرخاشگری انجام گرفته شده:

  •  اولین مقاله، با عنوان «بررسي تأثير مداخله (نظارت) در تماشاي خشونت تلويزيوني بر پرخاشگري پسران ۱۱ـ ۹ ساله»، حاصل مطالعه‌اي است که با طرح آزمايشي عاملي صورت گرفته است. براي انجام اين آزمايش، طي دوازده جلسه نيم ساعته، کارتوني خشونت‌آميز همراه با عامل سه سبک مداخله فعال، محدودکننده و انفعالي (و با توجه به متغير پايگاه اجتماعي‌ـ اقتصادي) براي کودکان به نمايش گذاشته شد. نتايج پژوهش نشان داد هرچند ميزان پرخاشگري کلي کودکان در پايان دوازده جلسه تماشاي کارتون‌هاي خشونت‌آميز تغيير نکرده است اما اعمال روش‌هاي آزمايشي مداخله در تماشاي کارتون‌هاي خشونت‌آميز (فعال‌کننده و محدودکننده) توانسته است در ميزان تأثيرپذيري کودکان از تماشاي اين نوع کارتون‌ها، تغييراتي ايجاد کند.
  • دومين مقاله با عنوان «رابطه رفتار والدين و پايگاه اجتماعي‌ـ اقتصادي با تماشاي خشونت تلويزيوني و تأييد و توسل به آن در کودکان» برگرفته از پژوهشي پيمايشي است که بر روي نمونه‌اي ۱۰۱۶ نفري از ميان دانش‌آموزان دختر و پسر پايه چهارم و پنجم ابتدايي کليه نواحي آموزش و پرورش شهر تهران، انجام شده است. در اين پيمايش رابطه بين پايگاه اجتماعي‌ـ اقتصادي و تماشاي خشونت تلويزيوني با رفتار خشونت‌آميز کودکان بررسي شده و تأثير رفتار خشونت‌آميز والدين بر توسل کودکان به خشونت مورد مطالعه قرار گرفته است. نتايج نشان مي‌دهند کودکاني که در معرض رفتار خشونت‌آميز والدين قرار مي‌گيرند، بيشتر از ديگر کودکان به خشونت متوسل مي‌شوند و به تماشاي خشونت تلويزيوني تمايل بيشتري دارند.
  • عنوان سومين مقاله « اثرات خشونت تلويزيوني بر بينندگان و عوامل مؤثر بر آن» مي‌باشد. در اين مقاله با استفاده از پژوهش‌هاي انجام‌شده در زمينه‌ متغيرهاي تعديل‌کننده و واسطه‌اي به بررسي اثرات تماشاي برنامه‌هاي خشونت‌آميز تلويزيوني بر پرخاشگري بينندگان، پرداخته شده است. در اين مقاله تلاش شده است تا با استفاده از متغيرهاي اثرگذار و ميانجي مانند ماهيت مهاجم و قرباني، انگيزه خشونت، وسعت و بي‌پردگي خشونت، واقع‌گرايي و … راهکارهايي براي به حداقل رساندن آثار سوم نمايش خشونت در برنامه‌هاي تلويزيون ارائه شود.
  • مقاله چهارم با عنوان «بررسي تأثير تماشاي کارتون‌هاي خشونت‌آميز بر ميزان پرخاشگري نوجوانان» برگرفته از پژوهشي است که در سال ۱۳۸۶ در مرکز تحقيقات صداوسيما انجام شده است. در اين پژوهش فيلم سينمايي کارتوني نجات کودکان به مدت صد دقيقه بر روي ۵۲ نفر از نوجوانان پسر کلاس دوم راهنمايي نمايش داده شد و متغيرهاي ترتيب تولد، تعداد خواهران و برادران و طبقه اجتماعي‌‌ـ اقتصادي نيز مورد بررسي قرار گرفتند. نتايج اين پژوهش نشان مي‌دهد که تماشاي کارتون خشونت‌آميز بر پرخاشگري فيزيکي آزمودني‌ها مؤثر بوده است.
  • پنجمين مقاله در مورد «پژوهش‌هاي جديد در باب رسانه و خشونت» است. در اين مقاله پس از تعريف خشونت ساختگي و تمايز ميان آن و خشونت واقعي و بيان نظريه‌هاي اصلي موجود در مورد تأثيرات نمايش خشونت، به بررسي برخي از پژوهش‌هاي صورت گرفته درباره تأثيرات نمايش خشونت ساختگي پرداخته شده است. آنچه جمع‌بندي نتايج پژوهش‌هاي گوناگون در اين مقاله نشان مي‌دهد اين است که رسانه در صورتي مي‌تواند سبب عملي خشونت‌آميز شود که زمينه‌هاي اجتماعي مناسب فراهم باشد.
  • در مقاله ششم با عنوان «بازي‌هاي رايانه‌اي و خشونت» به جنس، سن، پايگاه اجتماعي‌ـ اقتصادي و ويژگي‌هاي شخصيتي افراد، به عنوان عوامل مؤثر بر تأثيرپذيري خشونت از بازي‌هاي رايانه‌اي خشن، اشاره شده است. نويسنده پس از توضيح کوتاهي درباره سيستم کنوني اعمال محدوديت و رده‌بندي بازي‌هاي رايانه‌اي، انجام پژوهش‌هاي بيشتر در باب اين نوع بازي‌ها و تأثير نتايج آنها بر ساخت و توليد انواع بازي‌هاي رايانه‌اي را ضروري دانسته و پيشنهاد‌هايي براي کاهش اثرات خشونت‌بار بازي‌هاي خشن رايانه‌اي بر کودکان و نوجوانان، ارائه مي‌کند.
  • مقاله هفتم با عنوان «بررسي رابطه خشونت واقعي و خشونت تلويزيوني در برنامه‌هاي تلويزيون ايالات متحده» به بررسي پژوهش‌هاي گوناگون درباره برنامه‌هاي خشونت‌آميز تلويزيون امريکا و تأثير آن بر بروز رفتارهاي خشونت‌آميز مخاطبان در زندگي واقعي آنان، مي‌پردازد. نتايج اين بررسي نشان مي‌دهد که ميان خشونت ساختگي به نمايش درآمده در برنامه‌هاي تلويزيوني امريکا و خشونت واقعي در جامعه امريکا همبستگي وجود دارد. درواقع قرار گرفتن مداوم در برابر خشونت برنامه‌هاي تلويزيوني، حتي اگر به‌طور مستقيم به اقدامات خشونت‌آميز و مخرب در بين مردم منجر نشود، دست‌کم انگيزه خشونت را در بين آنها فراهم مي‌آورد.
  • مقاله هشتم به نقد کتاب «خشونت رسانه‌اي و پرخاشگري»، نوشته تام گرايمز، جيمز اندرسون و لوري برگن اختصاص دارد. منتقد پس از معرفي کتاب به برخي نکات قوت و ضعف اين اثر اشاره کرده است. او فقدان نگاه، بينش و يافته‌اي نو در اين کتاب، لحن اقناعي نويسندگان و شفاف نبودن جايگاه و موضع آنها در سراسر کتاب را از نقاط ضعف اين اثر مي‌داند و به فوائد مطالعه کتاب (دست‌کم براي دانشجويان علاقه‌مند) به عنوان وجه مثبت آن مي‌نگرد.
  • در سال ۱۳۸۲ م‍‍ژگان عارفي و اصغر رضويه نيز در مجله دانش و پژوهش در روانشناشي، شماره ۱۶ به بررسي رابطه پرخاشگري آشكار و ارتباطي با سازگاري عاطفي ـ اجتماعي در سطح دانش آموزان استان اصفهان پرداختند.
  • عليرضا محسني و محمد مهدي رحمتي در سال ۱۳۸۱ مقاله اي با عنوان سيري در مفاهيم و نظريه هاي خشونت، پرخاش و پرخاشگري به منظور ساخت و ارائه يك مدل علّي ـ توصيفي در مجله علوم اجتماعي شماره ۱۹ به چاپ رسانيدند كه به بررسي پرخاشگري در سطح خانواده پرداخته است.
  • ابوالقاسم بشيري در سال ۱۳۷۹ در مجله معرفت شماره ۳۸ مقاله اي با عنوان نگاهي به پرخاشگري نوجوانان به چاپ رسانيده كه در آن به انواع گوناگون پرخاشگري در سنين نوجواني پرداخته است.
  • در سال ۱۳۸۶ مريم فاتحي زاده و زهرا آذربان و احمد احمدي مقاله اي را با عنوان رفتار درماني خشم در فصل نامه تازه هاي روان درماني شماره ۴۵ و ۴۶ به چاپ رسانيدند.
  • حميدرضا اكبري كيا و رسول غلامي در سال ۱۳۸۶ به بررسي ميزان پرخاشگري نوجوانان پرداخته و آن را در همان سال در مجله اصلاح و تربيت شماره ۶۷ به چاپ رسانيدند.
  • بايرام شهبازي در سال ۱۳۸۷ در مجله اصلاح و تربيت شماره ۷۲ مقاله اي با عنوان پرخاشگري به چاپ رسانيد كه به مسائل خشونت در كودكان و نوجوانان پرداخته است.
  • محمد كاظم واعظ در سال ۱۳۸۴ در مجله رشد آموزش تربيت بدني شماره ۱۷ مقاله اي با عنوان تمرين كنترل پرخاشگري پرداخت كه راه هاي كنترل خشم را مورد بررسي قرار داده است.
  • شكوه تقديسيان در سال ۱۳۷۳ در مجله رشد معلم شماره ۱۰۷مقاله اي با عنوان پرخاشگري نگاهي از روزنه را به چاپ رسانيده است.
  • طاهر فتحي و فرشته غيابي در سال ۱۳۷۳ در شماره ۱۷۶ مجله پيوند مطلبي با عنوان ناسازگاري هاي پرخاشگري كودكان مقاله اي براي پرخاشگري كودكان به رشته تحرير درآورده است.
  • اسماعيل نساجي زواره در سال ۱۳۸۵ در مجله پيوند شماره ۳۲۸ مقاله خانواده و پرخاشگري فرزندان را به رشته تحرير درآورده است.
  • موريس در ۲۲ آپريل ۲۰۰۹ در مورد اثرات پرخاشگري در خانواده ها در سانديه گوي آمريكا دست به پژوهش هايي زد و توانست آمار دقيقي از اين اثرات در خانواده ها را بدست آورده و مورد قياس قرار دهيد با خانواده هاي بدون پرخاشگري.
  • ارنسون، الیوت.(۱۳۸۶). روانشناسی اجتماعی. ترجمه حسین شکرکن. تهران. نشر رشد.
  • اکبری، ابوالقاسم.(۱۳۸۱). مشکلات نوجوانان و جوانان. چاپ دوم. تهران. نشر ساوالان.
  • بدارلوک، دزیل ژوزه و لامارش لوک.(۱۳۸۴). روانشناسی اجتماعی. ترجمه حمزه گنجی. تهران. نشر ساوالان.
  • باقري، علي.(۱۳۸۶). خشونت اجتماعي در ايران. نشر انديشه. تهران.
  • سجاد، حمید.(۱۳۸۷). پرخاشگری و عصبانیت. انتشارات مدرسه.تهران.
  • سجاد، حمید.(۱۳۸۶). رفتار خشونت آمیز مسری است. روزنامه همشهری. شماره ۶۸۶۵ .
  • عزیزی، محسن.(۱۳۸۶). مدیریت پرخاشگری. تهران. نشر مشاور.
  • کریمی، یوسف.(۱۳۸۰). روانشناسی اجتماعی. تهران. نشر ارسباران.
  • گروه نویسندگان.(۱۳۸۲). روانشناسی اجتماعی. نشر پژوهشکده حوزه و دانشگاه.
  • نلسون، ریتاولکس، الن سی، ایزارائل.(۱۳۷۹). اختلالات رفتاری کودکان. ترجمه محمدتقی منشی طوسی. چاپ چهارم. مشهد. انتشارات آستان قدس رضوی.
  • نوابی نژاد، شکوه.(۱۳۷۳). رفتارهای بهنجار و نابهنجار کودکان و راه های پیشگیری و درمان. تهران. انتشارات انجمن اولیاء و مربیان.

Ÿ www. Parkhashgari.com

Ÿ www. Mohsenazizi.blogfa.com

Ÿ www. Aggressiveness.com

Ÿ www. Googel.com

 www.Seemorgh.com Ÿ

  1. AGGRESSIVENESS

    وب سایت روانشناسی صنعتی و سازمانی

    استفاده از مطلب فوق در دیگر سایت های اینترنتی مجاز و مورد تایید مدیر سایت نمی باشد.

    خواهشمند است رعایت امانت بفرمایید. سپاسگذاریم…

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *