نظریه خودتعیین‌گری و تعریف نیازهای بنیادین روانشناختی

, , ,
کارهای اولیه‌ای که به ارائه‌ی نظریه خودتعیین‌گری منجر شدند، به دهه‌ی ۱۹۷۰ برمی‌گردند. نظریه خودتعیین‌گری برای اولین بار در اواسط دهه‌ی ۱۹۸۰، توسط دسی و رایان مطرح شد (دسی و رایان، ۲۰۰۸) و در طی ۴۰ سال به صورت تدریجی توسعه یافت. نظریه خودتعیین‌گری زاییده‌ی علاقه و توجه صاحب‌نظران آن به مطالعه‌ی انگیزش درونی، به معنای انجام دادن کاری به خاطر خود آن کار، می‌باشد و تا به امروز با کمک تعداد زیادی از پژوهشگران در سراسر دنیا مورد بسط و اصلاح قرار گرفته است (گانیه و دسی، ۲۰۱۴).

شرحال روانپزشکی (اعتیاد به کار): معتاد به کار

, ,
بیمار، وکیلی ۴۵ ساله است که به اصرار همسر خود برای درمان مراجعه کرده است. همسر او از زندگی با وی خسته شده است؛ او دیگر نمی تواند سردی عواطف شوهر خود، سخت گیری ها و رفتارهای قلدرمابانه او، عدم تمایل جنسی، ساعات کاری طولانی و مسافرت های کاری متعدد او را تحمل کند. بیمار هیچ نارضایتی از زندگی مشترک خود ندارد و فقط برای راضی نگهداشتن همسر خود، با مشاوره موافقت کرده است. با این وجود، خیلی زود مشخص شد که بیمار دچار برخی مشکلات کاری است.